ไม่นาน แท็กซี่ก็จอดลง
หลินเซียวกับซูเมี้ยวเมี้ยวนั่งอยู่เบาะหลัง
“เราจะไปไหนกันเหรอ?”
ซูเมี้ยวเมี้ยวเงยหน้าถาม
หลินเซียวครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ไปถนนที่มีศูนย์รถยนต์เรียงรายกันเถอะ”
คนขับเหยียบคันเร่งออกรถ
ซูเมี้ยวเมี้ยวเงยหน้าขึ้น ยิ้มถามว่า “จะซื้อรถเหรอ?”
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ
“ใช่ อยากซื้อสักคัน ฤดูร้อนใกล้จะผ่านไปแล้ว รถไฟฟ้าก็คงเริ่มหนาว” เขาพูดช้า ๆ
ซูเมี้ยวเมี้ยวเม้มปากยิ้ม ดวงตากลมเล็กกลอกไปมา ในใจสับสนวุ่นวาย แต่กลับมีความสุขขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ไม่นาน รถก็จอด
หลินเซียวลงจากรถ กวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วก็เห็นรถสีดำคันนั้นจอดอยู่ไม่ไกลด้านหลังพอดี
“ยังตามมาอีกแน่ะ”
เขาพาซูเมี้ยวเมี้ยวเดินไปข้างหน้า พลางพูดยิ้ม ๆ
ซูเมี้ยวเมี้ยวยิ้มหวาน ถามว่า “นี่คิดจะสั่งสอนพวกเขาให้หลาบจำแล้วใช่ไหม?”
หลินเซียวพยักหน้า
“แน่นอน ถ้าไม่ทำให้มันจำขึ้นใจ ต่อไปมันต้องคอยก่อกวนเธอไม่หยุดแน่” เขาพูดพลางยิ้ม
ซูเมี้ยวเมี้ยวเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก้มหน้าลง ใจยิ่งเบิกบานขึ้นทุกที
“จริงสิ คิดจะซื้อรถแบบไหนเหรอ?” เธอถามอย่างสงสัย
หลินเซียวเงยหน้ากวาดตามองรอบหนึ่ง สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่ป้ายบีเอ็มดับเบิลยู เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ไปดูที่ร้านนี้กันเถอะ”
ซูเมี้ยวเมี้ยวยิ้มถามว่า “ชอบบีเอ็มดับเบิลยูเหรอ?”
ทั้งคู่เดินไปข้างหน้า
หลินเซียวพูดยิ้ม ๆ ว่า “อืม... ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ ตอนเรียน รถที่ฉันชอบที่สุดคือบีเอ็มดับเบิลยูเอ็กซ์ไฟว์ เมื่อก่อนคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้ขับ ตอนนี้มีเงินแล้วก็เลยอยากซื้อสักคัน”