ผู้อำนวยการจางใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะสงบลง สีหน้าเผยความรู้สึกผิดออกมา
เกือบไปแล้ว...
เขาผ่อนคลายลง ในใจก็โล่งขึ้นไม่น้อย
สมแล้วที่คนที่หวังหยงคังรู้จักย่อมไม่ธรรมดา หลินเซียวคนนี้เป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ
เงินหนึ่งแสนแปดหมื่นถึงหนึ่งแสนเก้าหมื่นหยวน สำหรับเขาก็นับเป็นทรัพย์สินก้อนใหญ่ไม่น้อย
บรรยากาศในห้องทำงานแข็งค้างไปหมด ชายคนนั้นมองอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
หลิ่วอวิ้นยืนนิ่งอยู่กับที่ พูดอะไรไม่ออก เรื่องราวเหนือความคาดหมายของเธอโดยสิ้นเชิง
หลินเซียวถามย้ำว่า “ช่วยคำนวณให้ฉันหน่อยสิ”
รอยยิ้มของเขาแฝงความยียวน ดูสะใจไม่น้อย
หลิ่วอวิ้นถึงได้สติ เธอหันไปมองพอดีกับสบสายตาจนใจของผู้อำนวยการจาง
“ฉัน...”
ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอเผยอขึ้น แต่กลับพูดอะไรไม่ออกด้วยความตกตะลึง
หลินเซียวค่อย ๆ ยื่นมือออกไป
ชายคนนั้นรู้ตัวว่าคงก่อเรื่องเข้าแล้ว จึงก้มลงคืนหยกให้ด้วยท่าทีเก้อเขิน
หลินเซียวก้าวเข้าไปใกล้ พลางยิ้มกล่าวว่า “ผู้อำนวยการจาง ของเล็กน้อย อย่าได้เกรงใจ”
ผู้อำนวยการจางมองหลินเซียวด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนยิ้มกล่าวว่า “คุณหลิน ไม่จำเป็นจริง ๆ นี่ผม...”
เขาเองก็พูดไม่ออก
ถึงอย่างไรของชิ้นนี้ก็มีมูลค่าถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นหรือหนึ่งแสนเก้าหมื่นหยวน เมื่อครู่เกือบถูกหลินเซียวพูดกลบเกลื่อนว่าไม่มีราคาไปแล้ว
หลินเซียวจับมือผู้อำนวยการจางไว้ แล้ววางหยกลงบนฝ่ามือเขา พลางยิ้มกล่าวว่า “ก็บอกแล้วไงว่าคุณช่วยชีวิตเพื่อนผมไว้ ของชิ้นนี้ไม่ได้มีค่าอะไรจริง ๆ”