หลินเซียวแวะซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วกวาดซื้อของใช้จำเป็นไปอีกกอง ก่อนเก็บทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่ของแหวน
ฟ้ามืดแล้ว ตอนนี้หนึ่งทุ่ม
หลินเซียวกำลังขับรถกลับคฤหาสน์ จู่ ๆ ก็มีเสียงไม่พอใจดังขึ้นในหัว «สามี ข้าวของฉันล่ะ?»
เสียงนั้นได้รับการเสริมด้วยพลังวิญญาณ ดังก้องสนั่นอยู่ในหัวของเขา
หลินเซียวสะดุ้งจนพวงมาลัยเบนไปเล็กน้อย ถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ทำอาหาร เขารีบหาที่จอดรถแถวนั้นแล้วจอดทันที
เขาวูบเข้าไปในพื้นที่
ทันทีที่เข้าไป ก็สบเข้ากับแววตาไม่พอใจเล็กน้อยของอวิ๋นเยว่
ทั้งสองสบตากัน บรรยากาศประหลาดอย่างหนึ่งพลันแผ่ซ่านไปทั่วพื้นที่
สถานที่คุ้นเคย คนที่คุ้นตา
ภาพเมื่อคืนที่ไม่ควรให้ใครเห็นผุดขึ้นในหัวของทั้งคู่พร้อมกัน ทว่าความรู้สึกกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
«คุณเริ่มไม่รักษาเวลาอีกแล้วนะ»
อวิ๋นเยว่ทำหน้าเรียบเฉย รีบเปลี่ยนเรื่อง
แต่พอได้พบกันคราวนี้ เธอกลับรู้สึกชัดเจนว่าระหว่างทั้งสองมีความสัมพันธ์บางอย่างเพิ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
แม้แต่สายตาที่ใช้สื่อสารกันก็ไม่เหมือนเดิม
หลินเซียวควบคุมอารมณ์ ก่อนสลัดภาพชวนใจเต้นออกจากหัว
«ยุ่งน่ะ»
เขาก้าวเข้าไปช้า ๆ พลางพูดพร้อมรอยยิ้ม
ฮึ!
อวิ๋นเยว่แค่นเสียง แล้วพูดว่า «ยุ่งงั้นเหรอ? ได้สิ คราวหน้าตอนฉันไปหาสมุนไพรให้ นายก็รอฉันยุ่งบ้างแล้วกัน»
แม้น้ำเสียงกับท่าทีจะยังเหมือนเดิม แต่คราวนี้กลับไม่มีแววข่มขู่เท่าไรนัก แถมยังเจือความน้อยใจอยู่หลายส่วน