ซ่งถังหนิงไม่เคยคาดคิดว่าเซียวเอี้ยนจะเปลี่ยนไปได้รวดเร็วเพียงนี้ ชั่วครู่ก่อนหน้ายังเจรจาด้วยรอยยิ้ม พริบตาต่อมากลับหมายเอาชีวิตนาง
ครั้นถูกจับข้อแขนดึงตัวขึ้นมาจึงเพิ่งสำนึกว่าภัยใหญ่มาถึงตัว ซ่งถังหนิงพยายามสุดกำลังให้จิตใจสงบลง
นางยังตายไม่ได้ นางยังไม่ได้ชำระแค้นให้ตระกูลซ่งสมควรได้รับนะ ยังมิได้ถามให้กระจ่างว่าเหตุใดพวกเขาจึงทำกับนางเช่นนั้น
นางกำขอบรถม้าไว้แน่น ร่างกายบิดเบี้ยวจนเจ็บปวด
"ท่านผู้กำกับเซียว ข้ามิได้หลอกท่าน ข้าเพิ่งจำท่านได้จริง ๆ เมื่อครู่ ข้าเคยพบท่านในวังเพียงครั้งเดียวเท่านั้น มิได้คุ้นเคยกับท่าน จึงมิอาจจำตัวท่านได้ในทันที"
"ข้ามิใช่คนร้าย ข้าหลงทางมาจริง ๆ วันนี้เป็นวันคล้ายวันสิ้นพระชนม์ของมารดาข้า วัดวิญญาณวิเศษล้วนเคยพบข้า..."
เด็กสาวถูกลากถูออกไป นางเกาะกุมพื้นไว้พลางร้องขอชีวิต
แรกเริ่มนางยังสงบใจแก้ตัว ตะโกนให้เขาไปสืบความ แต่ภายหลังเห็นทีว่าเขาไร้ปรานี จึงค่อย ๆ พังทลายร่ำไห้กระซิก
สายฝนพร่าพรายแสบตา กระเด็นปะทุโคลนเหลว
เซียวเอี้ยนแหงนหน้ามองอย่างไม่ยี่หระ สีหน้าเฉยชาอิดหนาระอาใจ
เสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีดำล้ำปิดบังคางขาวซีด ในแววตาฉายแววเย็นเยือกระเรื่อมัว
กระทั่งชางล่างลากตัวนางถึงขอบหน้าผา กำลังจะฉุดกระชากให้นางร่วงหล่นลงไป เสื้อคลุมขนสัตว์โคลนของเด็กสาวก็เลื่อนหลุด เผยให้เห็นเชือกแดงเส้นหนึ่งหล่นตุ้บจากลำคอของนาง
"ช้าก่อน"
ซ่งถังหนิงยังคงยึดกิ่งไม้หักโค่นในมือไว้แน่น ร่ำไห้สะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออก
เซียวเอี้ยนหรี่ตามองพลางกั้นร่มเดินมายังขอบหน้าผา ย่อตัวลงบีบเชือกแดงที่คอนางออกแรงกระตุกอย่างแรง ก็ถือเอาเชือกเส้นนั้นพร้อมกับหยกหักครึ่งท่อนที่ห้อยอยู่มาไว้ในมือ
หยกนั่นมีสีเทาเขียว มิใช่หยกสดใสแจ่มกระจ่าง รูปทรงพิกลเหมือนหางงูถูกตัดขาด
ตัวหยกมีเส้นสลักหยินที่ทั้งห่างและถี่สลับกัน บางแห่งยังมีลายมังกรซ้อนแฝงขึ้นจาง ๆ
"หยกนี่ได้มาจากที่ใด"
เซียวเอี้ยนทอดสายตาลง หางตาคมกริบเสียดแทง
ถังหนิงน้ำตาคลอหน่วย "ข้า... ข้าสวมมันมาตั้งแต่เล็ก..."
เซียวเอี้ยนหรี่ตา "ตั้งแต่เล็ก?"
ถังหนิงร่ำไห้จนจมูกและตาแดงก่ำ เมื่อได้เห็นความโหดเหี้ยมของบุรุษแล้ว นางก็ไม่กล้าพูดเท็จ
"ตั้งแต่ข้ายังเล็กหยกนี่ก็ห้อยอยู่ที่คอข้าแล้ว ท่านแม่ว่ามันเป็นของ姨母(อี๋หมู่)ผู้หนึ่งซึ่งดีต่อข้ายิ่งนักมอบให้ นางว่ามันเป็นของตกทอดล้ำค่าที่สุดของนาง ให้ข้าสวมติดตัวไว้เสมอ และยังกำชับมิให้ส่งมอบให้ผู้ใด"
กิ่งไม้หักในมือสั่นไหวกลางสายฝน นางร่ำไห้จนยุ่งเหยิง
"ข้า... ข้ามิได้หลอกท่าน ข้ามิได้หลอกท่านจริง ๆ ท่านจงเชื่อข้า... ข้า..."
อา!!
กิ่งไม้หักรับน้ำหนักมิไหว หักโค่นหล่นร่วงลง ซ่งถังหนิงทั้งร่างร้องลั่นร่วงดิ่งลงไป
ในยามที่นางคิดว่าตนต้องตายแน่แล้ว กลับถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งจับข้อแขนฉุดขึ้นมา
ร่างซวนเซลงในอ้อมอกที่อบอวลด้วยความหนาวเหน็บ มีคนบีบคางนาง
เซียวเอี้ยนพินิจมองใบหน้าในมือที่เปรอะเปื้อนด้วยโคลนและเลือดอย่างละเอียด แต่ในห้วงคิดกลับเป็นภาพเมื่อเนิ่นนานนัก ข้างหลังเขานั่น มีเด็กอ้วนกลมตุ้ยนุ้ย นุ่มนิ่มอ่อนหวานประหนึ่งขนมถ้วยแป้งนุ่ม ๆ ตามติดอยู่
"ไฉน จึงอัปลักษณ์ถึงเพียงนี้"
ซ่งถังหนิงถูกบีบจนใบหน้าเจ็บแปลบ ทั่วร่างโคลนน้ำผสมกลิ่นคาวเลือดอบอวลจนนางหายใจไม่ทัน
ผู้ตรงหน้ามีเรือนผมดำราวกับเมฆา เสื้อขนสุนัขจิ้งจอกไม่เปียกแม้แต่ปลายขน แต่นางกลับกระจอกงอกง่อยราวกับยังมิได้ถอนขน ถูกคนกดจุ่มลงในน้ำพลิกกลับไปกลับมาหลายหนราวกับไก่ตกน้ำ
ความหวาดกลัวที่เฉียดตาย ความพรั่นพรึงที่มิทันได้ดีใจที่ได้เกิดใหม่ และความคับแค้นและหวาดกลัวที่ถูกบีบคอตายในชาติก่อนในชาติก่อน ถูกคำว่า "อัปลักษณ์" ที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของเซียวเอี้ยนกดทับจนเกินทานทน
ตายก็ตาย เหตุใดจึงต้องว่าข้าอัปลักษณ์
ในดวงตาของนางแดงก่ำไปหมด ผลักเซียวเอี้ยนออกอย่างแรง
"ข้าอัปลักษณ์แล้วอย่างไร ข้าอัปลักษณ์ไปกินข้าวในบ้านเจ้าแล้วหรือ ข้าอัปลักษณ์ไปขวางตาเจ้าแล้วอย่างไร"
ถังหนิงคำรามลั่น "ข้าเพียงแต่หลงเข้ามาที่นี้ ข้าเพียงแต่เดินผิดทางก็เท่านั้น..."
"เจ้าบารมีล้นฟ้าฆ่าคนประหนึ่งความบันเทิง เจ้ากำหนดความเป็นความตายได้ตามอำเภอใจ แต่ข้าไม่เคยล่วงเกินเจ้าเลย เจ้าไม่อยากช่วยข้าก็ปล่อยให้ข้าตกลงไปตายก็สิ้นเรื่อง เหตุใดต้องช่วยข้าขึ้นมาแล้วผลักข้าตกลงไปอีก เหตุใดต้องหยอกล้อข้าครั้งแล้วครั้งเล่า..."
"ข้าทำอะไรผิด..."
"ข้าทำอะไรผิด!!"
ความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นเกือบทำให้นางลืมไปว่าผู้ตรงหน้าคือใคร น้ำตาของซ่งถังหนิงไหลรินลงมามากมาย
นางคือบุตรสาวคนเดียวของภรรยาหลวงสาขาสองแห่งตระกูลซ่ง มารดาคือธิดาคนโตของหรงเชียนอัน ไท่ฟู่ผู้ล่วงลับ
หรงไท่ฟู่มีธิดาทั้งสิ้นสองคน ธิดาคนโตสมรสกับซ่งซี บุตรชายคนรองแห่งจวนกั๋วกงซ่ง ธิดาคนเล็กสมรสกับเฉิงอ๋อง
ซ่งซีและภริยาจากไปก่อนวัยอันควร เหลือไว้เพียงซ่งถังหนิง บุตรสาวเพียงผู้เดียว แม้ไร้บิดามารดาแท้ ๆ ปกป้อง แต่ในฐานะทายาทเพียงหนึ่งเดียวแห่งสาขาสองของตระกูลซ่ง และยังมีพระชายาเฉิงอ๋อง ผู้เป็นอี๋หมู่ซึ่งปกป้องนางอย่างถึงที่สุด ทั้งยังได้รับการปกป้องจากเงาอิทธิพลที่หรงไท่ฟู่หลงเหลือไว้ ถึงขั้นฮ่องเต้ยังทรงเอ็นดูเด็กผู้นี้ที่สูญเสียบิดามารดาตั้งแต่น้อย ถังหนิงจึงมีสถานะสูงส่งอย่างยิ่งในเมืองหลวง
นางหมั้นหมายกับหลานชายของตระกูลฮองเฮา ซึ่งก็คือลู่จื๋อเหนียน บุตรชายคนโตของภรรยาหลวงแห่งตระกูลลู่มาตั้งแต่เล็ก อีกทั้งยังมีซ่งจิ่นซิว พี่ชายจากสาขาใหญ่แห่งจวน และเซี่ยหยิน ลูกพี่ลูกน้องจากจวนเฉิงอ๋องคอยปกป้อง จึงใช้ชีวิตอย่างตามใจชอบรื่นรมย์ ทว่าการปรากฏตัวของซ่งซูหลานกลับทำลายทุกสิ่งนี้
ครึ่งปีก่อน ซ่งถาน อาสามออกไปทำราชการ นำพาเด็กสาวน่าสงสารน่าเวทนาผู้หนึ่งกลับมาจากอันโจว
ซ่งถังหนิงในตอนแรกเพียงคิดว่าเป็นญาติลำดับไหนสักคนในจวน จึงปฏิบัติต่อนางอย่างดี ทว่าสองสามวันต่อมาอาสามกลับกล่าวว่า เด็กสาวผู้นั้นคือบุตรนอกสมรสที่ซ่งซี บิดาของนางก่อไว้เมื่อครั้งยังหนุ่ม
ซ่งถังหนิงชั่วขณะนั้นจะรับได้อย่างไร บิดาที่รักใคร่มารดาอย่างสุดซึ้งของนาง จะมีคนอื่น
แต่ท่านผู้ใหญ่รับเรื่องนี้แล้ว อาสามก็บอกว่าเขาเคยเห็นบิดากับสตรีผู้นั้นพึงใจกันด้วยตาตนเอง แม้แต่ท่านย่าเองก็ภายใต้น้ำตาของซ่งซูหลาน ยังเกลี้ยกล่อมนางว่า ช่างเถิด ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของบิดา เป็นพี่สาวร่วมสายเลือดของนาง
ท่านย่าซ่งเกลี้ยกล่อมนางว่า เพียงแค่เลี้ยงนางไว้ในจวน ให้ข้าวปลาอาหาร
ท่านพี่ก็บอกกับนางว่า น้องสาวของเขามีนางเพียงคนเดียว จะไม่มีวันให้ซ่งซูหลานก้าวข้ามนางไป
ซ่งถังหนิงเมื่อครั้งยังเยาว์วัยซื่อบริสุทธิ์ดั่งกระดาษขาว ได้ฟังคำพูดของพวกเขา จึงยอมให้นางอยู่ต่อ และยังทำตามคำสั่งของท่านย่าซ่งและคนอื่น ๆ ช่วยปกปิดฐานะให้ซ่งซูหลาน บอกแก่ภายนอกเพียงว่า มารดาแท้ ๆ ของซ่งซูหลานเป็นทาสรับใช้ดีที่อยู่ข้างกายมารดาของนาง ก่อนหน้านี้ถูกบิดาเก็บไว้ในเรือนแล้วจึงมีบุตร เพียงแต่ก่อนหน้านี้ร่างอ่อนแอจึงเลี้ยงไว้ข้างนอกเมืองหลวง
บุตรสาวนอกสมรสมาเป็นบุตรอนุภรรยา นางจึงได้เป็นคุณหนูรองแห่งตระกูลซ่ง
ซ่งถังหนิงเดิมคิดว่าเป็นเพียงมีคนที่นางไม่ชอบเพิ่มขึ้นมาในจวนเท่านั้น แต่ใครจะคาดคิดว่าซ่งซูหลานจะแย่งความรักจากท่านพี่ แย่งความสนใจจากลูกพี่ลูกน้อง แย่งคู่หมั้นที่เติบโตมาด้วยกันของนางไป
ส่วนนางกลับถูกทำลายโฉมหน้า ขาพิการ ติดอยู่ในเรือนร้างที่ไร้แสงสว่างดั่งหนอนแมลง ลากเลือดเนื้อเฮือกสุดท้าย และในที่สุดยังถูกคนอื่นบีบคอตายทั้งเป็น
"พวกเจ้าเหตุใดจึงต้องรังแกข้า เหตุใด"
"ข้าทำอะไรผิดกันแน่ จึงให้พวกเจ้าทำกับข้าเช่นนี้..."
จิตใจของซ่งถังหนิงที่ฝืนทนมาตลอดพังทลายลง น้ำตาไหลรินดั่งสายฝน บนใบหน้าเปรอะเปื้อนด้วยน้ำฝนไม่อาจปิดบังดวงตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ทั้ง ๆ ที่นางต่างหากคือน้องสาวของซ่งจิ่นซิว
ทั้ง ๆ ที่นางต่างหากคือคนที่เติบโตมากับลู่จื๋อเหนียน
ทั้ง ๆ ที่เซี่ยหยินคือลูกพี่ลูกน้องที่รักนางมาตั้งแต่เล็ก
นางไม่เคยทำอะไรเลย นางไม่เคยทำร้ายใครเลย
แต่เหตุใดพวกเขาจึงคอยปกป้องซ่งซูหลานมาตำหนินาง
พวกเขาว่านางไม่รู้ความ ว่าขาดความใจกว้าง ว่าฐานะของซ่งซูหลานน่าสงสาร ชีวิตที่ผ่านมาลำเค็ญ กลับโทษนางที่ชุ่มสุขกายา แต่หารู้จักเห็นใจความทุกข์ยากของซ่งซูหลานไม่
แต่ไม่ใช่ว่านางทำให้ซ่งซูหลานเป็นบุตรนอกสมรสเสียหน่อย สิ่งที่นางหมายปองล้วนแต่เดิมเป็นของนางทั้งนั้น
เป็นซ่งซูหลานที่แย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างของนาง ทำลายชีวิตของนาง
พวกเขาปกป้องนางว่าอ่อนโยนเอาใจใส่ กลับตำหนินางว่าใจคออำมหิต
แล้วนางทำอะไรผิดเล่า
เด็กสาวส่งเสียงดั่งกระอักโลหิตร่ำไห้ ประหนึ่งตกอยู่ในห้วงทุกข์ที่ไร้ทางหนี จากเสียงร่ำไห้แหบโหยไปจนถึงความสิ้นหวังที่สะอื้นกระซิก ค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งกับพื้น โอบแขนรอบกายตนเอง
"ข้าเพียงอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป... ข้าเพียงอยากมีชีวิตอยู่ก็เท่านั้น..."
"เหตุใด เหตุใดพวกเจ้าจึงต้องรังแกข้า..."
ความเจ็บปวดเสียดแทงกระดูกทำให้นางหอบหายใจ ประหนึ่งตกในฝันร้ายร่ำไห้อ้อนวอน
"ท่านพี่ ข้าเจ็บเหลือเกิน..."
"ท่านแม่... ช่วยข้าด้วย..."
ลมหายใจของเซียวเอี้ยนชะงักค้าง คล้ายถูกคนบีบหัวใจ
เขาก้มกายหมายจะยื่นมือไป แต่สัมผัสของเขากลับทำให้ซ่งถังหนิงที่ตึงเครียดถึงขีดสุดประหนึ่งสายธนูขาด เสียงร่ำไห้พลันหยุดชะงัก ก่อนแน่นิ่งล้มตะแคงไป
เซียวเอี้ยนใช้แขนยาวตวัดคนเข้ามาในอ้อมกอด เสื้อขนสุนัขจิ้งจอกเปื้อนโคลนเปรอะ
เห็นนางหลับตาสนิทสลบไปแล้ว เซียวเอี้ยนอุ้มคนเอ่ยกับชางล่างว่า
"กลับไปเรือนพักในสวน!"