เสิ่นซวงอี้ควบคุมเจ้าของร้านที่จู่ ๆ ก็คลั่งไว้ แล้วเอ่ยเสียงหนัก "อยู่นิ่ง ๆ ซะ"
ระหว่างพูดก็เหลือบมองเสิ่นเยว่โดยไม่รู้ตัว กลัวว่าเธอจะตกใจ
ใครจะรู้ว่าเสิ่นเยว่สีหน้าไม่เปลี่ยนสักนิด ไม่เพียงไม่ตกใจที่เจ้าของร้านอาละวาด ยังยื่นมือเข้าไปใกล้เจ้าของร้านมากขึ้นอีก
ตรงหน้าคือเด็กสาวหน้าตางดงามราวตุ๊กตา ในชุดวอร์มเรียบ ๆ แต่ไม่อาจบดบังรัศมีทองที่เปล่งออกมาจากตัวได้ ราวกับเด็กสวรรค์ที่หลุดมาจากอีกโลก
ริมฝีปากบางของเธอขยับเบา ๆ แล้วพูดออกมาหนึ่งคำ "เงิน"
ในใจเสิ่นเยว่ร้อนรนมาก แดดส่องมาถึงก้นแล้ว อากาศดีขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เธอนอนแล้วใครจะนอน?
แต่เจ้าของร้านกว่าจะได้เห็นฝีมือพนันสุดเทพแบบนี้ จะยอมเลิกราง่าย ๆ ได้ยังไง เขาเล่นบทตัวตึงถึงขีดสุด เกาะติดเสิ่นเยว่ไม่ปล่อย "ถ้าเธอรับฉันเป็นศิษย์ ฉันถึงจะให้เงิน!"
เสิ่นซวงอี้ขมวดคิ้ว กำลังจะปฏิเสธแทนเสิ่นเยว่ ก็ได้ยินเสิ่นเยว่พูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์อีกครั้ง ออกเสียงทีละคำชัด ๆ "นาย เอา เงิน มา ก่อน"
เสิ่นซวงอี้เพิ่มแรงในมือพอดี เจ้าของร้านยังไม่ทันได้พูดอะไร ในปากก็เหลือแต่เสียงร้องโอดโอย
เสิ่นซวงอี้เห็นว่าคนในมือเจ็บจนแทบทนไม่ไหวแล้ว จึงค่อย ๆ ผ่อนแรงลง
แม้เขาไม่พูดอะไรสักคำ แต่เจตนาก็ชัดเจนมาก
เจ้าของร้านชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย ฝ่ายตรงข้ามคนเยอะ อีกอย่างตัวเองก็ผิด ความเจ็บเมื่อครู่เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้... นั่นหมายความว่าถ้าวันนี้เขาไม่จ่ายเงิน คงหนีไปไม่ได้แน่