หลังจากเสิ่นเยว่เรียกหมายเลขสิบสี่มา ที่เกิดเหตุก็เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด
พวกที่สร้างเสียงโวยวายและหาเรื่องหายไป เหลือเพียงคนที่กำลังกินข้าวอยู่
คนที่กินข้าวกับเสิ่นเยว่และมาร์ธาก็เหมือนกัน คือนักโทษตึกหมายเลขแปดนั่งอยู่ตรงกลาง ส่วนนักโทษตึกสองยืนล้อมอยู่รอบ ๆ
นักโทษตึกสองส่วนใหญ่ยืน ดูเหมือนพวกเขาไม่มีสิทธิ์กินข้าวไปพร้อมกับตึกหมายเลขแปด
ภายใต้สายตาของมาร์ธา เสิ่นเยว่กินทุกอย่างไปสองสามคำ รู้สึกว่าได้ที่แล้วก็หยุด
ถึงเธอจะไม่ฉลาดเท่าพี่สาว แต่ก็รู้ว่าการเปิดเผยรสนิยมของตัวเองในสถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่เรื่องดี ยิ่งมาร์ธายังบอกด้วยว่าอาหารอาจถูกวางยาพิษ
แต่มาร์ธากลับดูไม่สนใจพวกนี้เลย ใช้เฟรนช์ฟรายส์จิ้มซอสมะเขือเทศกินอย่างเอร็ดอร่อย
ส่วนกับข้าวอื่น ๆ ก็กินแค่ไม่กี่อย่าง ชอบอะไรชัดเจนมาก แค่เสิ่นเยว่ยังบอกไม่ได้ว่ารสนิยมพวกนี้ของจริงหรือของปลอม
เสิ่นเยว่ไม่รอมาร์ธา กินเสร็จก็ลุกเดินออกไปทันที "ฉันไปก่อนนะ"
เธอไม่อยากเล่นเกมจับคู่ในเรือนจำกับใคร ถ้าไม่ใช่เพราะตึกหมายเลขแปดไม่ต้องทำตามกฎ เธอคงเขียนกฎส่วนตัวเพิ่มไปแล้วว่าห้ามคุยกับทุกคน
อย่าให้ใครมาคุยกับเธอ
พอเห็นเสิ่นเยว่จากไป มาร์ธารีบดูดซอสที่ติดนิ้วอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งตาม "เยว่เยว่ รอฉันด้วย เธออยู่ข้างนอกคนเดียว..."
มาร์ธาพูดไม่จบ เพราะเธอเห็นผู้คุมหมายเลขสิบสี่ของเสิ่นเยว่ยืนรออยู่ไม่ไกล ตอนนี้ทั้งสองกำลังเดินออกไปด้วยกัน
อำนาจของนักโทษตึกหมายเลขแปดกว้างขวางมาก กว้างขนาดไหน? บอกได้เลยว่า ยกเว้นเรื่องออกจากเรือนจำกับทำร้ายนักโทษตึกหมายเลขแปดด้วยกัน เรื่องอื่นเรือนจำจะจัดให้คุณหมด