สมาชิกในทีมคนหนึ่งมีสิทธิ์พิเศษในการได้รับของใช้จำเป็น เสิ่นเยว่จึงขอเศษกระดาษและปากกาจากเขามาหนึ่งชุด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสิ่นเยว่เรียกประชุมทีมและประกาศระบบสะสมคะแนน โดยอธิบายว่าคนแต่ละประเภทจะทำประโยชน์ให้ทีมแล้วแลกเป็นคะแนนได้อย่างไร
ตั้งแต่ภาพรวมใหญ่จนถึงรายละเอียดปลีกย่อย ครบถ้วนทุกกระเบียดนิ้ว
แม้แต่คนที่จู้จี้ที่สุดในทีมก็ต้องยอมรับว่าระบบคะแนนแบบนี้ในทางทฤษฎีแล้วยุติธรรมที่สุด
แทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือสิ่งที่เสิ่นเยว่เขียนขึ้นในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง
เมื่อไม่มีใครคัดค้าน ทีมของเสิ่นเยว่จึงตกลงใช้กฎการแบ่งสิทธิ์ครอบครองหมาป่าตามผลรวมคะแนน และได้สันติภาพชั่วคราวมา
แม้สันติภาพนี้จะจอมปลอม แต่เป้าหมายของเสิ่นเยว่ก็แค่รักษาความเป็นระเบียบไว้ช่วงหนึ่งเท่านั้น
เกมมนุษย์หมาป่าเล่นทั้งหมดสามวัน เสิ่นเยว่ใช้วันแรกคัดกรองและได้หมากที่ใช้การได้มา ส่วนวันที่สองใช้สำหรับล่า
สนามของเกมมนุษย์หมาป่าตอนนี้กว้างใหญ่ คนกระจายกันอยู่ทั่วไป การนำทีมยี่สิบกว่าคนจึงเป้าหมายใหญ่และเทอะทะ เสิ่นเยว่จึงเลือกวิธีนั่งรอเหยื่อ
ตั้งแต่ตอนที่หมายเลขสิบสี่ยิงลูกธนูเพลิงออกไป แผนการนั่งรอเหยื่อของเธอก็เริ่มต้นแล้ว
ลูกธนูเพลิงนั้นไม่ได้ถูกเธอดับ แต่ถูกวางไว้ในจุดที่เหมาะสม รอเพียงจังหวะเวลา ไฟนิดเดียวนี้จะลุกลามทั่วเขตป่า แล้วไล่ต้อนคนข้างในให้วิ่งออกไปยังพื้นที่โล่งกลาง
ซึ่งก็คือที่ที่เสิ่นเยว่และพวกตั้งค่ายพักอยู่นั่นเอง
หมาป่าตัวแรกที่จับได้ตอนนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
จริงดังที่คาด ไม่นานนัก ก็มีผู้คนหลั่งไหลมาทีละคนสองคนตามที่เสิ่นเยว่คาดการณ์ไว้ ส่วนใหญ่มาคนเดียว บางส่วนจับกลุ่มเป็นทีมเล็ก แต่พวกนี้เทียบกับทีมยี่สิบกว่าคนแล้วไม่เป็นรองใคร