อ้ายปี๋เต๋อฟังจบ มองข้าวหน้าเนื้อในมือ ก็รู้สึกว่ามันไม่อร่อยขึ้นมาทันที เขาหันไปทางซัว อี คงเจี๊ยบ แล้วถาม "พวกนายกินข้าวแบบผสมยาไปด้วยเหรอ?"
เสิ่นเยว่รับคำ "ซัว อี คงเจี๊ยบมีอาการวิตกกังวล ต้องกินยาเพื่อควบคุม ไม่งั้นจะรักษาสภาพปกติไว้ไม่ได้ เหมือนกับตาขวาของนายที่ถ้าไม่มีที่ชาร์จก็ทำงานปกติไม่ได้ไงล่ะ"
ประโยคเดียวทำให้อ้ายปี๋เต๋อที่กำลังสะใจกับจุดอ่อนของซัว อี คงเจี๊ยบถึงกับอึ้ง
"เธอรู้ได้ยังไง?" สองคนพูดพร้อมกัน แต่ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเรื่องบังเอิญนั้น อยากรู้เพียงว่าเสิ่นเยว่รู้จุดอ่อนของพวกเขาได้ยังไง
เจ้าหน้าที่ส่งเข็มฉีดยาสามหลอดมาแล้ว เสิ่นเยว่รัดแขนเสื้อขึ้นให้โม่ อามานฉีดยาให้ เผยให้เห็นบาดแผลที่แขนต่อหน้าสองคน
เสิ่นเยว่รอให้ทั้งคู่เห็นแผลก่อน จึงเริ่มอธิบาย "ฉันซื้อข้อมูลของนักโทษทุกคนในตึกคนใหม่มาจากตึกสาม ซัว อี คงเจี๊ยบมีอาการวิตกกังวล ส่วนตาขวาของอ้ายปี๋เต๋อมีฟังก์ชันช่วยวิเคราะห์แต่ต้องชาร์จเป็นประจำ แค่รวมสองอย่างนี้ก็เดาได้ไม่ยากว่าพวกนายต้องการอะไร"
ว่าด้วยการทำให้คนสองคนพ่ายแพ้ด้วยประโยคเดียว เสิ่นเยว่คือตัวอย่างที่ดี
ส่วนโม่ อามานบอกว่าเธอชินแล้ว
เธอไม่อยากรู้แล้วว่าสิทธิพิเศษที่แท้จริงของเสิ่นเยว่คืออะไร อยากเพียงรวบแขนเสื้อขึ้นให้เสิ่นเยว่ฉีดยาให้ตัวเอง เพื่อที่จะได้กินข้าวต่อ