เสิ่นเยว่พูดจบไม่ทันไร ก็มีคนแปดคนเดินออกมาจากที่มืดตรงทางเชื่อมของทางเดิน เป็นหญิงสาวห้าคนกับชายหนุ่มสามคน อายุราวๆ สิบหกปี ดูยังเขียวและอ่อนเยาว์มาก
ไม่เหมือนกับที่เสิ่นเยว่จินตนาการไว้ คนที่ซ่อนอยู่ในที่มืดไม่ใช่นักโทษสุดโหดที่ดูแล้วไม่น่าแหย่ แต่กลับดู...
อืม ผอมบางเกินไป
แต่ก็จริงแหละ ถ้าเป็นนักโทษช่ำชองก็คงไม่ถูกนางจับสังเกตได้ง่ายๆ
"ไอ้สิบสี่ ปล่อยนาง"
สิบสี่ได้ยินคำสั่งของเสิ่นเยว่ ก็ยกเท้าออก แต่ดาเนียลายังไม่ลุกขึ้นมา คงเพราะฝีเท้าของสิบสี่หนักไปหน่อยเมื่อกี้
เสิ่นเยว่ย่อตัวลงนั่งยองๆ ต่อหน้าดาเนียลาอีกครั้ง ยื่นมือไปจุ๊กแก้มนาง
รู้สึกว่านุ่มเด้งดี เลยจุ๊กอีกที
วัยรุ่นแปดคนที่อยู่ข้างๆ ต่างมองดาเนียลาด้วยสายตาเป็นกังวลหนักอึ้ง บางคนถึงกับพุ่งตัวเข้าไปหาเสิ่นเยว่เพื่อจะช่วยคน แต่ก็ถูกสิบสี่ห้ามไว้หมด ทำได้แค่ยืนร้อนใจ
ดาเนียลาถูกเสิ่นเยว่จุ๊กแก้ม ไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไร ไม่กล้าขัดขืน และขัดขืนก็ไม่ได้
เอวถูกเหยียบจนเจ็บไปหมด ยังไม่ทันหาย ก็ได้แต่หมอบอยู่ ปล่อยให้เสิ่นเยว่จุ๊กจุ๊กไป