เสิ่นซวงเฉิน ลูกคนที่สามของตระกูลเสิ่น พี่ชายสามของเสิ่นเยว่ เป็นคนยังไงนะ?
ตอนกินข้าวชอบนั่งอยู่มุมที่ไม่ค่อยมีคนสังเกต ไม่เคยได้ยินเขาเล่าเรื่องของตัวเองเลย จะคุยแต่กับคนที่เขาอยากคุยด้วยเท่านั้น เชี่ยวชาญการไม่สนใจใคร เล่นดนตรีให้วัวฟัง และลงมือทำเรื่องใหญ่แบบเงียบๆ
และที่สำคัญที่สุดคือ เชื่อฟังมากๆ
สำหรับคำสั่งของคนที่เขายอมรับ เสิ่นซวงเฉินจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ถึงขนาดยอมตายก็ได้
ในความทรงจำของเสิ่นเยว่ พี่ชายสามตายไปแล้ว เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ
แต่ว่า ตอนที่พี่ชายสามไปทำภารกิจ น่าจะตายไม่เหลือซากเลยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมกลับมาตัวเปื้อนกลิ่นคาวเลือดล่ะ?
และกลิ่นคาวเลือดนี้ก็คุ้นๆ อย่างบอกไม่ถูก
เหมือนกับกลิ่นตอนที่เสิ่นอู้เพิ่งกลับบ้านมาครั้งนั้นเลย
เสิ่นเยว่คิดอะไรบางอย่างออก หันไปมองเสิ่นอู้ บังเอิญว่าเสิ่นอู้ก็กำลังมองเธอเหมือนกัน สายตาของทั้งสองประสานกันท่ามกลางแสงสลัวตรงประตู ในชั่วพริบตานั้น ทุกอย่างกระจ่างชัด พวกเขาเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้บรรยากาศกลับบ้านของพี่ชายสามพร้อมๆ กัน
เสิ่นเยว่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเงียบๆ และดึงมือของพี่ชายสี่ให้ถอยตามมาติดๆ
เสิ่นจี้เจ๋อยังงงๆ อยู่เลย หันไปถามเสิ่นเยว่ "น้องสาว เป็นอะไรไป?"
เสิ่นเยว่หน้าเครียด ไม่ได้อธิบายอะไร "ข้างหน้ามีอันตราย"
เสิ่นจี้เจ๋อฟังแล้วก็ตื่นตูม พี่ชายใหญ่กับพี่ชายรองยังอยู่ข้างหน้านะ ไม่เรียกพวกเขาไปด้วยกันเหรอ?
ตอนที่เสิ่นเยว่พูด เสิ่นอู้ก็ถอยตามมาแล้ว มือข้างหนึ่งปิดตาของเสิ่นจี้เจ๋อที่กำลังจะหันกลับไปมอง แล้วกระซิบเบาๆ "พี่ชายใหญ่จะระเบิดอารมณ์แล้ว ไปกันเถอะ"
เสิ่นจี้เจ๋อฟังแล้ว ฝีเท้าที่ลังเลก็หนักแน่นขึ้นมาทันที รีบเดินตามเสิ่นเยว่และเสิ่นอู้ไปอย่างรวดเร็ว