"อ๊ากกกกกกกกกกก ฉันจบแน่ๆ เจ้านายไล้ซิวต้องฆ่าฉันแน่ๆ!"
แอลเอที่ยืนอยู่ข้างๆ ตบไหล่เขาเบาๆ พร้อมหัวเราะ "กลัวอะไรล่ะ ก็บอกไปสิว่าเป็นฉันบังคับแกเอง!"
"ฮือๆ เจ้านายแอลเอท่านช่างใจดีจริงๆ"
เสิ่นเยว่ได้ที่นอนมา ก็แอบดีใจในใจ วันนี้ได้นอนหลับสบายแล้วล่ะ
ตอนนั้นเอง ดาเนียลาที่อยู่ข้างๆ ก็ดึงแขนเสิ่นเยว่ "เสี่ยวเยว่ แกแบบนี้มันเด่นเกินไป ต่อไปต้องมีเรื่องยุ่งอีกแน่ แกต้องแบบนี้..."
ดาเนียลารีบสอนเสิ่นเยว่แบบสดๆ ท่ามกลางความยังไม่ทันตั้งตัวของคนอื่น ไม่ทันไร เสิ่นเยว่ก็เรียนรู้ได้เกือบหมดแล้ว
ดังนั้น เมื่อแอลเอถามต่อหน้าทุกคนว่าเสิ่นเยว่ชนะมาได้ยังไง เสิ่นเยว่ก็ทำตัวเหมือนกระต่ายน้อยตกใจหดตัวไปหลบหลังหมายเลขสิบสี่ ดวงตาเป็นประกายวาววาม ใบหน้าดูบอบบางและเปราะบางเป็นพิเศษ
"หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชนะมาได้ยังไง เมื่อกี้แค่ลองดูเฉยๆ ไม่คิดว่าจะชนะ ทุกคนเก่งกันขนาดนี้ ยังยอมผ่อนหน่อยให้หนู ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ อาจารย์คะ พวกเขาคงเห็นแก่หน้าอาจารย์ถึงได้ยอมให้หนู อย่าถามอีกเลยนะคะ"
แอลเอ: ?
เจ้านี่ไม่เหมือนสิ่งที่เขาสอนเมื่อไม่กี่วันก่อนเลยสักนิด
ตามสถานการณ์ปกติ เสิ่นเยว่ไม่ควรจะสารภาพรายละเอียดวิเคราะห์เละเทะให้เขาฟังหรอกหรือไง ตอนนี้กลับเรียนรู้ที่จะใช้เขาเป็นบังหน้าแล้ว?
ได้เลยนะ เรียนรู้ไวดี
แต่แอลเอก็ยังรู้สึกว่ามันมีความขัดๆ กันอยู่ที่ไหนสักแห่ง ท่าทางของเสิ่นเยว่แบบนี้ เห็นทีต้องเหมือนใครบางคน ใครกันนะ?