หมายเลขสิบสี่เดินตามหลังดาเนียลาและเสิ่นเยว่มาตลอด พอได้ยินเสิ่นเยว่พูดถึงเรื่องในอดีต ก็อดรู้สึกเคลือบแคลงใจขึ้นมาบ้างไม่ได้
ก็เหมือนที่เสิ่นฮุ่ยพูดไว้ คนเราเวลาประสบความทุกข์ มักจะอดคิดไม่ได้เสมอว่าถ้าตอนนั้นเลือกอีกทางหนึ่ง ตอนนี้ตัวเองจะได้ไม่ต้องมาเจอเรื่องพวกนี้หรือเปล่า
แต่หารู้ไม่ว่าความทุกข์นั้นมีอยู่เสมอ มันแค่เปลี่ยนรูปแบบไปในทุก ๆ จุดของชีวิต ทางเลือกที่คิดว่าอาจจะดีกว่า แท้จริงแล้วมันก็นำไปสู่ความทุกข์ในอีกรูปแบบหนึ่งต่างหาก
คนที่อ่อนแอไม่กล้าเผชิญหน้ากับความทุกข์ ก็มักจะหนีไปพึ่งการจินตนาการ จินตนาการว่าตัวเองสามารถแก้ไขตัวเลือกในอดีตได้ เพื่อหลบหนีจากสถานการณ์เลวร้ายในปัจจุบัน
แต่ถ้าคนเราไม่เปลี่ยนตัวเองก่อน ยังไงก็ไปสู่จุดจบแบบเดิมอยู่ดี
แล้วจุดจบของเขาเล่า ถูกกำหนดไว้แล้วแต่แรกหรือเปล่านะ
สายตาของหมายเลขสิบสี่ทอดไปที่เสิ่นเยว่ ไม่มีความลังเลใด ๆ
คืนนั้น เสิ่นเยว่นอนอยู่บนเตียง ตั้งใจว่าจะพักผ่อนให้เต็มที่สักที แต่จนถึงวันนี้เธอถึงได้รู้ว่าเตียงของเธอมันแข็งแค่ไหน
นี่มันเตียงอะไรกัน นอนกับพื้นก็ไม่ต่างกันเลย
แปลกจริง ทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่เคยรู้สึกว่าเตียงนี้มันนอนไม่สบายขนาดนี้เลย ช่วงก่อนเธอนอนยังไงกันนะ
กว่าจะถึงตอนนี้ เสิ่นเยว่ถึงได้รู้ว่า ตลอดที่ผ่านมาเธอตึงเครียดมากเกินไป จนนอกจากเรื่องของมาร์ธาแล้วไม่สามารถคิดอะไรอย่างอื่นได้เลย และช่วงนี้ที่อยู่ตึกหมายเลขแปด ไม่เพียงแต่ทำให้เธอได้เรียนรู้การวิเคราะห์คนอื่น แต่เธอยังเข้าใจตัวเองมากขึ้นด้วยว่าตัวเองต้องการอะไร