เสิ่นเยว่ไม่ได้ตอบ เพียงเบี่ยงตัวให้โจวเสวี่ยหรงเข้ามา
โจวเสวี่ยหรงดีใจจนหน้าเบ่ง รีบกอดหมอนถลาเข้าไปในห้องทันที กลัวเสิ่นเยว่เปลี่ยนใจ
พอเข้ามาแล้วถึงได้รู้ว่า เมื่อเทียบกับเมื่อวาน เสิ่นเยว่เปลี่ยนเตียงแล้ว ดูใหญ่นุ่มนิ่ม ไม่เหมือนกับที่นอนแข็งกระด้างเหมือนหลุมโคลนที่พวกเธอเคยนอน
ทั้งที่ควรจะดีใจที่เสิ่นเยว่ยอมให้มานอนด้วย แต่โจวเสวี่ยหรงกลับไม่รู้ทำไม พอเห็นเตียงของเสิ่นเยว่แล้วกลับเกร็งขึ้นมาเฉย
เธอหันกลับไปมองเสิ่นเยว่ที่เดินเนิบ ๆ เข้ามาหา แล้วรีบแก้ตัวว่า “ฉันไม่ได้มานอนเตียงเธอเพราะอยากนอนเตียงนะ ฉันแค่… อยากอยู่ด้วยกัน…”
เสิ่นเยว่ยอมตอบเป็นครั้งแรก ผงกหัว แล้วจูงมือเธอเดินไปที่เตียง
เมื่อวานเพราะเสิ่นเยว่ปิดกล้อง วันนี้ทีมงานเลยกำชับนักหนาว่าห้ามปิดอีก ไม่งั้นรางวัลอีกสามครั้งที่เหลือจะไม่ให้ เสิ่นเยว่จึงต้องทนความอึดอัด ปล่อยให้กล้องถ่ายไป
เธอจูงโจวเสวี่ยหรงไปพลาง จัดเสื้อนอนให้อีกฝ่ายไปด้วย
โจวเสวี่ยหรงสัมผัสได้ถึงการกระทำของเสิ่นเยว่ ถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ในห้องนอนมีกล้องอยู่
เธอแอบไปกระซิบข้างหูเสิ่นเยว่ว่า “หนูรู้วิธีปิดกล้องนะ! เราแอบปิด พรุ่งนี้ค่อยเปิดก็ได้!”
เสิ่นเยว่พยักหน้า ถ้ากล้องไม่ได้ปิดโดยเธอ แต่คนอื่นปิดให้ ก็คงไม่เป็นไร ไม่นับว่าผิดข้อตกลง
โจวเสวี่ยหรงหาตัวกล้องในห้อง แล้วลองกด ๆ หมุน ๆ อยู่พักหนึ่ง จุดสีแดงที่กะพริบ ๆ ก็ดับลง หลังจากแน่ใจว่าปิดกล้องแล้ว โจวเสวี่ยหรงก็เปลี่ยนเป็นคนละคน กระโดดโลดเต้นวิ่งไปหาเสิ่นเยว่ “ฉันปิดกล้องได้แล้วนะ!”