เสิ่นอี้เฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มองจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพเด็กสาวสองคนเปิดใจกลางดึก ในใจทั้งโล่งใจและปวดใจ
ที่โล่งใจคือเสิ่นเยว่พูดถูกจังหวะจริง ๆ
ที่ปวดใจคือสิ่งที่เสิ่นเยว่พูดและสีหน้าของเธอ
เขาดูออกว่าเสิ่นเยว่กลัวจริง ๆ
สมกันแล้ว ถึงช่วงนี้ต่อหน้าเขาเธอจะทำเป็นไม่แคร์แค่ไหน แต่เรื่องที่โรงเรียนวันนั้นก็ทำร้ายเสิ่นเยว่จนไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม
เสิ่นอี้เฉินนึกภาพไม่ออกว่า ถ้าวันนั้นเขารำคาญไม่ยอมไปโรงเรียนกับลุงจาง แล้วเสิ่นเยว่กลับบ้านมาแบบนั้น ด้วยความซื่อบื้อของพ่อแม่ตัวเอง เรื่องนี้จะลงเอยยังไง
นี่คือน้องสาวเขา ถึงจะอ่อนแอแค่ไหนก็เป็นลูกตระกูลเสิ่น เขาจะไม่มีวันปล่อยคนพวกนั้นไปแน่
“แจ้งลงไป ถึงเวลาปล่อยข่าวที่กดไว้ก่อนหน้านี้ได้แล้ว”
“ครับคุณเสิ่น”
เสิ่นเยว่นวดขาให้โจวเสวี่ยหรงเสร็จก็ต่อด้วยนวดมือ ถึงจะเจ็บ แต่ตอนนี้โจวเสวี่ยหรงเริ่มชินแล้ว ถึงมีสมาธิเหลือมาคุยกับเสิ่นเยว่
“เยว่เยว่ เธอเก่งขนาดนี้ แต่ยังกลัวที่จะพูดอีกเหรอ”
เสิ่นเยว่ตอบหน้าตาย “กลัว”
โจวเสวี่ยหรงขำกับความหน้าตายตอบตรง ๆ ของเสิ่นเยว่ “ดูไม่ออกเลยว่าเธอกลัว”
“ก็ต้องไม่ให้ดูออกสิ”
“แต่ทำไมเธอนวดเป็นล่ะ ที่บ้านเธอก็เจ็บแบบนี้เหรอ”
เสิ่นเยว่คิด ที่บ้านไม่เจ็บหรอก แต่ตอนอยู่ในคุกเจ็บอยู่นะ นั่นมันคุกพิเศษระดับโลก ข้างในไม่มีนักโทษธรรมดาเลย ถ้าเธอจะเอาชีวิตรอดก็ต้องพยายามสุด ๆ เรียนความรู้ทุกอย่าง ฝึกพละกำลัง
เฮ้อ น่ากลัวจนตอนนี้แค่มองความทรงจำก็เกิดอาการต่อต้านทางร่างกายเลย
เสิ่นเยว่เลยเชื่ออย่างมีเหตุผลว่า ที่ตอนนี้ตัวเองไม่อยากทำอะไรเลย เป็นเพราะในความทรงจำทำอะไรไว้เยอะเกิน จนร่างกายต่อต้าน ไม่ใช่เพราะตัวเธอเองอยากนอนกับเล่นหรอกนะ