เสิ่นเยว่ เพศหญิง อายุ 12 ปี ชีวิตราบรื่นมาโดยตลอด (มั้ง) สมองเทพแต่ก็โดนฟาดจนเปิดกระโหลกเหมือนกัน ความปรารถนาในอดีตคือ หวังให้คนที่เราชอบหันมาชอบเราด้วย ส่วนความปรารถนาตอนนี้คือ หวังว่าจะได้เปิดประตูที่มีระบบล็อกลายนิ้วมือนี้ แล้วได้ใช้ชีวิตสุดสัปดาห์อย่างสบายใจแฮปปี้
แต่ว่าสมองตอนนี้ของเธอไม่มีความรู้เรื่องการเปิดล็อกลายนิ้วมือเลย
เธอรู้แค่วิธีเปิดล็อกม่านตากับล็อกรหัส 64 บิต
แต่... ล็อกลายนิ้วมือก็น่าจะคล้ายๆ กับล็อกม่านตา แค่สามารถดึงข้อมูลชีวภาพมาได้ก็เปิดล็อกได้แล้ว
วิธีดึงข้อมูลม่านตากับวิธีดึงลายนิ้วมือนี่เหมือนกันไหมนะ?
เสิ่นเยว่หยิบมือถือออกมาตั้งใจจะเปิดกูเกิล แต่จู่ๆ ก็ชะงักไป ใช่สิ เธอลืมไปว่า มือถือของเธอไม่ใช่มือถือตอนแรกแล้ว
เธอ... สูญเสียกูเกิลไปแล้ว
เรื่องมันเกิดตั้งแต่สองวันก่อน วันนั้นเสิ่นเยว่ไม่รู้ทำไมถึงได้เป็นแผลร้อนใน เลยหยิบมือถือมากูเกิลว่าทำไมคนถึงเป็นแผลร้อนใน
กูเกิลให้คำตอบว่า: ขอบคุณที่เชิญนะครับ อาจเป็นมะเร็ง แนะนำให้ไปตรวจที่โรงพยาบาล
เสิ่นเยว่ตะลึงสุดขีด คิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วย เลยรีบไปหาพี่ใหญ่ แสดงความประสงค์ว่าจะไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในโรงพยาบาล
ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หน้าดำคิ้วตก และการไต่ถามอยู่นานของพี่ใหญ่ กูเกิลของเธอก็จากมือถือของเธอไปตลอดกาล
ถึงแม้เธอจะดาวน์โหลดกูเกิลกลับมาใหม่ได้ แต่พี่ใหญ่ก็คงไม่พอใจแน่
ดังนั้นเสิ่นเยว่จึงล้มเลิกการถามกูเกิล แล้วเปิดห้องแชทกลุ่มของชั้นเรียนแทน
แม้ว่าที่โรงเรียนเธอมักจะปล่อยจิตว่างเปล่าตลอด แต่เธอก็รู้ชัดเจนว่า เพื่อนร่วมชั้นของเธอน่ะเก่งมากๆ
วันก่อนตอนแอบอ่านกลุ่ม ยังเห็นเพื่อนร่วมชั้นคุยกันถึงความเป็นไปได้ของวิธีการก่ออาชญากรรมในนิยายสืบสวนเลย บางทีเธออาจถามวิธีเก็บลายนิ้วมือได้นะ
เสิ่นเยว่เปิดกลุ่มชั้นเรียนที่ชื่อว่า "น่ารักน่าชัง สมองสามก้อน" ตอนนั้นเย่อิ๋นกำลังแข่งกับเพื่อนในกลุ่มว่าใครจะแก้โจทย์ข้อเดียวกันด้วยวิธีที่มากกว่าได้ รูปเล็กๆ ดีดออกมาทีละรูป เห็นได้เลยว่าพวกนี้แข่งกันดุเดือดมาก