วันต่อมา ตอนที่หมายเลขสิบสี่ไปดูห้องของเสิ่นเยว่ เธอก็หายไปอีกแล้ว
หูฟังของเขาเงียบสนิททั้งวัน เสิ่นเยว่ดูเหมือนจะไม่เจออันตราย และไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขา
พอตกเย็น เสิ่นเยว่ถึงได้อุ้มโกศเถ้ากระดูกของมาร์ธากลับมาจากข้างนอก
"ทานข้าวหรือยังเจ้าคะ?" หมายเลขสิบสี่ถาม
เสิ่นเยว่พยักหน้า "อื้ม กินกับซือเฉิงโย่วมาแล้ว"
หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ เสิ่นเยว่ก็เป็นแบบนี้ทุกวัน เช้าออกจากตึกเจ็ด ตกเย็นกลับมาตึกเจ็ด
ในที่สุดหมายเลขสิบสี่ก็ทนไม่ไหว หลังอดหลับอดนอนทั้งคืน ในที่สุดก็รวบตัวเสิ่นเยว่ที่ออกจากตึกเจ็ดตอนตีสี่ได้สำเร็จ
"ขอไปด้วยได้ไหมเจ้าคะ" การปล่อยให้เสิ่นเยว่คนเดียววิ่งไปหาซือเฉิงโย่วทุกวันแบบนี้ เขาไม่สบายใจ
คิดว่าเสิ่นเยว่คงจะปฏิเสธ หมายเลขสิบสี่เตรียมพร้อมที่จะใช้วิชาร้องไห้ ดิ้นรน แล้วก็ขู่จะฆ่าตัวตายที่เรียนรู้มาจากโม่ อามานแล้ว ถึงจะต้องเสียหน้าตัวเองก็จะไปกับเสิ่นเยว่ให้ได้
แต่เสิ่นเยว่กลับพยักหน้าอย่างเรียบเฉย "ได้สิ ไปด้วยกันเถอะ"
ท่าไม้ตายของหมายเลขสิบสี่ยังไม่ทันได้ปล่อย ก็ต้องกลืนกลับลงคอไปอย่างเงียบๆ
เสิ่นเยว่ไม่มีทางรู้เลยว่าวันนั้นเธอพลาดอะไรไป
สองคนมาถึงตึกห้าด้วยกัน หมายเลขสิบสี่เดินตามเสิ่นเยว่เข้าไปข้างในตรงๆ ถึงได้รู้ว่าเสิ่นเยว่ถูกตั้งค่าเป็นบุคคลถือบัตรผ่านของตึกห้าแล้ว
ไม่ใช่แค่เข้าออกตึกห้าได้ตามใจ ยังพาคนอื่นเข้าออกได้ด้วย