เสิ่นเยว่มองซือเฉิงโย่วเก็บเศษถ้วยชาที่แตกไป ความรู้สึกแปลกๆ ผุดขึ้นในใจกะทันหัน
นางผุดลุกขึ้นยืนอย่างแรง ไม่คิดแม้แต่จะคำนวณว่าการทำแบบนี้มันเหมาะสมหรือไม่ เดินหมุนตัวออกไปตรงๆ "ข้ากลับก่อน"
ซือเฉิงโย่วเก็บเศษถ้วยชาที่แตกโดยไม่ได้ขัดขวาง มีเพียงแต่พูดกับโม่ อามานว่า "ขอถามหน่อยเถอะ ยาพิษที่คุณเพิ่งลงไปมียาแก้ไหม?"
โม่ อามานเตรียมจะตามเสิ่นเยว่ไป ก้าวเท้าหยุดชะงัก ใบหน้าไม่รู้จะวางท่าทางแบบไหนกะทันหัน ทว่ากลับไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่นัก
คนที่เป็นผู้กุมอำนาจได้ จะมีคนไหนเรียบง่ายกันเล่า ซือเฉิงโย่วกล้าเดี่ยวเด่นมาสู้กับพวกเขาสี่คน จะไปไม่รู้ตัวว่าถูกวางยาพิษได้ยังไงกัน
นางหัวเราะคิกคัก หยิบของดำๆ ชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ซือเฉิงโย่ว "มันคือสิ่งนี้ แค่ได้กลิ่นก็หายแล้วล่ะ"
ซือเฉิงโย่วไม่ได้รับไว้ แค่ยิ้ม "ข้าไม่ต้องการ ยาพิษต่อระบบประสาทธรรมดาเอาไม่อยู่ข้าหรอก"
มือที่ยื่นออกไปของโม่ อามานชะงักกึก อยู่ๆ ก็อยากด่าไอ้บ้าเอ้ยขึ้นมาทันใด!
แต่นางไม่กล้า ทำได้แค่อย่างเงียบๆ เก็บมือที่ถือลูกบอลดำๆ นั้นกลับคืนมา
สายตาของซือเฉิงโย่วตกไปที่กลุ่มคนที่เดินมาถึงทิศทางลิฟต์แล้ว เตือนบอก "พวกเขาจะไปกันแล้ว เธอก็รีบตามไปได้แล้ว"
โม่ อามานชะโงกดู เห็นเจ้านายของตัวเองห่างไปไกลขนาดนั้นแล้ว รีบวิ่งตามไปอย่างเอะอะ
วิ่งไปได้ครึ่งทาง โม่ อามานได้ยินเสียงเร่งเร้าชีวิตของซือเฉิงโย่วดังมาจากข้างหลัง "ฝากบอกเสิ่นเยว่ด้วย พรุ่งนี้ข้าก็จะรออยู่ที่นี่เหมือนเดิม"