โม่ อามาน มีความสามารถในการเลียนแบบที่แข็งแกร่งมาก ไม่เพียงแต่จะเลียนแบบคนเดินถนนที่ไม่มีตัวตนได้เท่านั้น แต่ยังเลียนแบบดาราที่เปล่งประกายได้อีกด้วย
เมื่อเธอเปลี่ยนใบหน้าของตัวเอง บุคลิกก็เปลี่ยนตามไปด้วย นี่คือเหตุผลที่เธอไม่เคยถูกเปิดโปง
หลังจากโม่ อามาน เปลี่ยนใบหน้าเสร็จ เธอมองไปรอบ ๆ สมดังที่คิด ตั้งแต่เมื่อกี้ที่เสิ่นเยว่ถามเธอว่าใช้เวลาเปลี่ยนหน้าสักเท่าไหร่ ก็ไม่รู้สึกถึงอันตรายใด ๆ รอบตัวเลย
โม่ อามาน เอ่ยปาก เสียงของเธอเปลี่ยนจากเสียงคนทั่วไปที่ลืมง่าย ๆ กลายเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง... ไม่ใช่สิ เป็นเสียงพี่สาวสายเซ็กซี่ที่มีเสน่ห์เย้ายวน
เสิ่นเยว่ จ้องไปที่หน้าอกของโม่ อามาน อย่างไม่วางตา หายากที่จะเห็นเธอประหลาดใจ "อันนี้ก็ทำให้ใหญ่ขึ้นได้ด้วยเหรอ"
โม่ อามาน หน้าแดงเล็กน้อย รู้สึกเขินอาย "อันนี้แค่ดูใหญ่ขึ้นเท่านั้น ถ้าลองจับดูก็จะรู้ว่าปลอม"
เสิ่นเยว่ มองหน้าอกของโม่ อามาน แล้วจมอยู่กับความคิด ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
ในขณะที่โม่ อามาน คิดว่าเสิ่นเยว่จะยื่นมือมาจับ เสิ่นเยว่ ก็ละสายตาไปแล้ว พึมพำกับตัวเอง "แสงและเงาสามารถหลอกตาได้โดยตรง"
โม่ อามาน ที่กอดอกไว้ด้วยความเขินอาย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองคิดไปไกลเกินไป วุฒิภาวะทางความคิดของเสิ่นเยว่ ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างเธอจะเอื้อมถึงได้จริง ๆ
เพื่อปกปิดความเขินอายของตัวเอง โม่ อามาน จึงทำได้เพียงใช้ท่าทางออดอ้อนแบบเชิดชู เปลี่ยนเรื่องอย่างงุ่มง่าม "เอ่อ... หัวหน้า แล้วคุณแน่ใจได้ยังไงว่าซัว อี คงเจี๊ยบ ไม่ใช่หมาป่า ถ้าเกิดว่าเขาเป็นหมาป่าจริง ๆ แล้วเราโผล่ออกไปตรง ๆ มันจะอันตรายไหม"
เสิ่นเยว่ ได้ยินคำว่า "หัวหน้า" ก็หยุดไปครู่หนึ่ง
ช่างเถอะ คำว่าหัวหน้าฟังดูดีกว่าราชินีอยู่บ้าง