คุณพ่อเสิ่นเห็นเสิ่นเยว่มีท่าทีแบบนี้ต่อตนก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เสิ่นเยว่ถูกเสิ่นอี้เฉินปกป้องอยู่ข้างหลังตลอด เขาไม่ได้มองดูหน้าเสิ่นเยว่แบบจริงจังมานานมากแล้ว ความทรงจำที่เขามีต่อเสิ่นเยว่ยังคงติดอยู่กับตอนที่เธอยังเป็นเด็ก
ตอนนั้นเสิ่นเยว่อยู่ภายใต้การดูแลของเขากับภรรยา เธอยิ้มได้สวยมาก แต่ก็ธรรมดาเกินไป ธรรมดาจนเขารู้ได้ทันทีว่าเด็กคนนี้ไม่มีทางผ่านการทดสอบของตระกูลได้ และเป็นเด็กที่ต้องถูกทิ้งแน่นอน
ดังนั้น หลังจากอายุ 6 ขวบ เขาจึงโน้มน้าวให้ภรรยาและเสิ่นเยว่ห่างเหินกัน เพื่อที่ว่าในอนาคตเมื่อต้องเผชิญกับความล้มเหลว พวกเขาจะได้ไม่เศร้าใจมากเกินไป
เสิ่นปินรู้ว่าเสิ่นเยว่อยู่ในบ้านนี้ได้ไม่ดีนัก ต่างจากเด็กคนอื่น ๆ เสิ่นเยว่เป็นผู้หญิงจึงมีความคิดที่ละเอียดอ่อนกว่าและกระหายความรักมากกว่า แต่ก็เพราะแบบนั้น เขาถึงยิ่งเข้าใกล้เสิ่นเยว่ไม่ได้
เขายังจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เสิ่นเยว่มักจะมองเขาด้วยสายตาที่ปรารถนา ชอบอ้อนเขา และชอบอ้อนวอนให้เขาเล่นด้วยกัน แต่ตอนนี้สายตาที่เสิ่นเยว่มองเขาไม่มีอะไรเลย
ไม่มีความรัก ไม่มีความเกลียด ไม่แม้แต่อารมณ์ใด ๆ
มันไม่ปกติ
แต่สำหรับพวกเขาแล้ว มันคือสภาพที่ดีที่สุด
เสิ่นปินทำเสียงอ่อนลง พูดว่า "เธออยู่ในตระกูลเสิ่นมาหลายปีขนาดนี้ ฉันกับแม่เธอก็ไม่ได้ไร้ความรู้สึกกับเธอเสียทีเดียว เอาเงินที่ฉันให้ไป แล้วออกจากตระกูลเสิ่นไปซะ... แต่เธอไม่ควรไปหาพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอ"