เสิ่นอี้เฉินเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในบริษัท เหล่าเลขานุการก็เข้ามาต้อนรับทันที
เลขานุการเหล่านี้เป็นเลขานุการบริษัท ปกติจะคอยช่วยเสิ่นอี้เฉินจัดการงานของบริษัทเท่านั้น พวกเขาไม่เคยเห็นเสิ่นเยว่ และไม่รู้ฐานะของเสิ่นเยว่ แต่พวกเขามีมารยาทมาก ยึดหลักการไม่ถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม ไม่มองในสิ่งที่ไม่ควรมอง ไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆ กับการปรากฏตัวของเสิ่นเยว่ เพียงแต่รายงานความคืบหน้าของงานให้เสิ่นอี้เฉินฟังเหมือนดังเช่นเคย
“ประธานเสิ่นครับ ตามที่คุณสั่ง ผมได้ปรับตารางงานวันนี้ตามความเหมาะสมแล้วครับ การประชุมทบทวนตอน 9 โมงเช้าเลื่อนเป็น 10 โมง การต้อนรับภายนอกตอนเที่ยงจัดที่สวนหงส์ แจ้งคณะกรรมการที่จะร่วมเดินทางไปด้วยแล้วครับ ส่วนระบบค่าตอบแทนใหม่ที่บริษัทยกร่างไว้ หลังจากรวบรวมความคิดเห็นแล้วได้ปรับเป็นเวอร์ชันสาม คุณคิดว่าควรจัดประชุมเพื่อปรับปรุงครั้งสุดท้ายระหว่างบ่าย 2 ถึงบ่าย 3 ไหมครับ...”
“ยกเลิกตารางออกไปข้างนอกวันนี้ แผนประชุมทั้งหมดไม่เปลี่ยนแปลง เรื่องปฏิรูประบบฉันจะให้หลี่ซิ่นไป๋ดูแลเต็มตัว” เสิ่นอี้เฉินพูดมาถึงตรงนี้ เหลือบมองเสิ่นเยว่ที่ยังมองซ้ายมองขวาอยู่ ก็เปลี่ยนใจกะทันหัน “การประชุมทบทวนย้ายไปช่วงบ่าย ตอนนี้พวกคุณเอากะละมังน้ำร้อนมาไว้ที่ห้องทำงานฉันเลย จางเซี่ย เธอไปห้างซื้อเสื้อผ้าให้เด็กคนนี้หน่อย”
เสิ่นอี้เฉินออกคำสั่งไปพลางพาเสิ่นเยว่เดินไปที่ลิฟต์ พอเดินมาถึงลิฟต์ทุกอย่างก็จัดการเสร็จพอดี
ตลอดทางไม่ได้ไม่มีสายตามองมาที่เสิ่นเยว่ แต่แทบจะมองกันแค่ชั่ววูบเดียว ไม่มีใครเสียมารยาทจ้องมองด้วยแววสืบค้น ไม่มีใครเอ่ยปากนินทา
ก็พอจะเห็นได้ว่าเสิ่นอี้เฉินบริหารบริษัทของเขาได้ดีมาก
“ครับ ประธานเสิ่น”
ลิฟต์ค่อยๆ ปิดลงต่อหน้าเสิ่นเยว่ ตอนนี้เองที่เสิ่นเยว่เพิ่งสังเกตว่า เลขานุการของเสิ่นอี้เฉินล้วนเป็นผู้ชายหมด
เสิ่นอี้เฉินที่เห็นก่อนหน้านี้ว่าเสิ่นเยว่มองนั่นมองนี่ ก็นึกว่าเสิ่นเยว่น่าจะสนใจบริษัท แต่เขาก็ไม่แน่ใจความคิดของเด็กนัก เลยถามว่า “อยากให้พี่พาเดินดูรอบๆ บริษัทไหม”
เสิ่นเยว่พยักหน้ารัวทันที