ซือเฉิงโย่วลืมตาขึ้นมา
เขาจำทุกอย่างได้แล้ว แต่จริง ๆ แล้ว จากตอนที่เขาสลบไป ก็ผ่านไปแค่ไม่ถึงสองชั่วโมงเท่านั้น
ตอนนี้ในหัวของซือเฉิงโย่วมีความทรงจำของเส้นที่ 26 เพิ่มขึ้นมาแล้ว เส้นนี้เมื่อเทียบกับเส้นก่อน ๆ แล้ว มันสิ้นหวังยิ่งกว่า และในเวลาเดียวกันก็ทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าด้วย
เขากล้าทำแบบนั้นได้ยังไง
เขาคิดมาตลอดว่าเขากับเสิ่นเยว่เป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมา ในเส้นก่อน ๆ พวกเขาก็ต้องรักกันแน่นอน ไม่อย่างนั้นเสิ่นเยว่คงไม่ยอมรับเขาได้เร็วขนาดนี้ แต่เขาไม่คิดเลย ความจริงจะออกมาเป็นแบบนี้
การย้อนเวลาของเสิ่นเยว่ ความทุกข์ทรมานที่เสิ่นเยว่ได้รับ ล้วนมีฝีมือของเขาแอบแฝงอยู่ด้วย
เขาใช้ความตายของตัวเองเป็นเดิมพันว่าเสิ่นเยว่จะต้องเสียใจ แล้วเขาก็ชนะ
เขาชนะ?
เขาชนะจริง ๆ หรอ?
“ซือเฉิงโย่ว? ซือเจ๋อซื่อ คิดอะไรอยู่?” เสิ่นเยว่นั่งอยู่ข้างเตียงของซือเฉิงโย่ว เห็นเขาตื่นแล้วแต่ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ ก็เลยเรียกเขาทีหนึ่ง
ไม่คิดว่าเรียกทีเดียวแล้วซือเฉิงโย่วยังไม่รู้สึกตัว เสิ่นเยว่เลยต้องเรียกอีกที
แถมตั้งฉายาให้เขาด้วย ตอนนี้เจ๋อซื่อแล้ว
ซือเฉิงโย่วได้ยินเสียงของเสิ่นเยว่ ก็มีอาการเหม่อไปชั่วขณะ
เขาลุกขึ้นนั่งจากเตียง มองไปที่เสิ่นเยว่ สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวกลับเป็นภาพของคนคนหนึ่งที่ล้มลงในกองเลือดหลังเสียงปืนดังขึ้น
ซือเฉิงโย่วลองเชิงเรียกเสียงหนึ่ง “หนู...เยว่?”
เสิ่นเยว่ได้ยินคำเรียกนี้ ก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอมองซือเฉิงโย่วด้วยความตกใจ แต่ก็รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้
เป็นไปไม่ได้
คนที่จำได้ มีแต่ตัวเองเท่านั้น
น่าจะเป็นแค่ซือเฉิงโย่วคิดอะไรขึ้นมาได้เฉย ๆ
เสิ่นเยว่เก็บความรู้สึกแปลก ๆ ในใจลงไป ยื่นมือไปลูบหน้าผากของซือเฉิงโย่ว แล้วถามด้วยความสงสัย “เป็นอะไรไป? เมื่อกี้หมอมาตรวจบอกชัด ๆ ว่าแกไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต”
“แกแกล้งป่วยอยู่หรือเปล่า วิธีแกล้งป่วยแกใช้ไปแล้วครั้งที่แล้วนะ พี่ ๆ ไม่เชื่อหรอก”