ซือเฉิงโย่วนึกขึ้นได้ทุกอย่างแล้ว จู่ๆ ก็กลายเป็นคนขี้ระแวงขึ้นมาทันที
อาการที่แสดงออกมาคือ พอเห็นซูหยุนอันก็จะส่งเสียงอ้อแอ้ๆ สองสามที พอเห็นทังอวี้เข้าเท่านั้นแหละ เอาตัวรอดสุดๆ เหมือนหมาที่กำลังแหกเขี้ยวขู่ไร้เสียง
อยู่มาวันหนึ่ง ทังอวี้ที่ตั้งใจมาที่ตระกูลเสิ่นเพื่อขอคำแนะนำในการเลี้ยงลูกจากเสิ่นอี้เฉิน ก็โดนซือเฉิงโย่วพุ่งชนเอากะทันหัน
ทังอวี้โดนความเกลียดชังไร้เหตุผลของซือเฉิงโย่วเล่นเอางงเป็นไก่ตาแตก
เขาจำได้ว่า ตัวเองกับคุณชายคนนี้แทบจะไม่ได้ติดต่ออะไรกันเลย นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เสิ่นอี้เฉินพาทังอวี้เดินไปทางห้องทำงาน พลางปลอบไปด้วยว่า "ไม่ต้องไปสนใจหรอก นั่นมันคู่หมั้นของเสี่ยวเยว่ ช่วงนี้เป็นโรคกังวลก่อนแต่งงาน เห็นผู้ชายเป็นไม่ได้ไปหมด"
ทังอวี้พยักหน้า เข้าใจแล้วล่ะ
เขาลืมเรื่องซือเฉิงโย่วไปได้ทันที แล้วเริ่มเล่าปัญหาของตัวเองให้เสิ่นอี้เฉินฟัง
"คุณเสิ่นครับ คืออย่างนี้ครับ ครั้งที่แล้วผมทำตามที่คุณแนะนำ เขียนความผิดที่น้องชายผมทำแต่ละครั้งลงไป แล้วบอกเขาว่าห้ามทำแบบนั้น แต่วันนั้นผมกลับพบว่าเขายังชอบใช้มีดเฉือนหนังสัตว์ต่างๆ อยู่เลย แบบนี้ควรแก้ยังไงดีครับ?"