กว่าจะจัดการศพให้เจ้ากบยักษ์ของเสิ่นอี้เฉินได้อย่างสมเกียรติ — อ้อ ไม่ใช่สิ เจ้าคางคก — และต้องทนฟังคำสอนแห่งรักจากเสิ่นอี้เฉินอีกกว่าชั่วโมง ในที่สุดเสิ่นอู้ก็ได้รับอนุญาตให้กลับเข้าบ้านได้เสียที
ทันทีที่พวกเขากลับมาก็เห็นเสิ่นเยว่กับเสิ่นจี้เจ๋อกำลังจับกลุ่มล้อมรอบมีดผ่าตัดที่เสิ่นอี้เฉินวางทิ้งไว้เมื่อครู่นี้ สองคนนั้นกระซิบกระซาบอะไรกันงึมงำ ฟังไม่ออกว่าเรื่องอะไร
พอเสิ่นอี้เฉินเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก็ฟังได้ชัดเจนทันที เสิ่นเยว่กำลังบรรยายให้เสิ่นจี้เจ๋อฟังอย่างภูมิรู้ว่า "นี่คือมีดชำแหละนะ ไม่ใช่มีดผ่าตัด ใบมีดชำแหละมันใหญ่กว่ามีดผ่าตัดทั่วไป เพราะมันต้องใช้กรีดแผลให้ยาวและลึก อีกทั้งต้องเลาะโครงสร้างเนื้อเยื่อบางส่วนออกด้วย ปกติใครถือมีดแบบนี้เดินไปเดินมา ล้วนเป็นคนอันตราย ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด"
เสิ่นเยว่จำได้ว่าเคยเห็นในความทรงจำ ในตึกหมายเลข 4 ของคุก มีนักโทษคนหนึ่งมีรสนิยมในด้านนี้หนักมาก ถึงขั้นยอมทุ่มเงินมหาศาลสั่งซื้อมีดชำแหละมาจากนอกคุก พกติดตัวทุกวัน หวงยิ่งกว่าอะไรดี
ตอนนั้นทุกคนกลัวว่าเขาจะใช้มีดชำแหละทำร้ายใครเข้า ร้องเรียนไปแล้วครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ผู้คุมกลับตอบกลับมาแค่ประโยคเดียวว่า ถ้ามันกล้าใช้มีดทำร้ายคน พวกคุณก็ฆ่ามันทิ้งซะให้หมดเรื่องก็สิ้น
ต่อมา ชายคนนั้นก็ถูกฆ่าตายจริง ๆ แต่ว่าจริง ๆ แล้วเขาเคยใช้มีดชำแหละเล่มนั้นทำร้ายใครหรือเปล่า ก็เป็นแค่ข่าวลือ