หลังจากที่เสิ่นอู้สังสรรค์กับหมาไม่สำเร็จ เขาก็รู้สึกได้ชัดเจนเลยว่าคนในบ้านพากันหลบหน้าเขา
นอกจากพี่ชายใหญ่แล้ว คนอื่นนี่ไม่คิดจะพูดคุยกับเขาด้วยซ้ำ
ตอนแรกเสิ่นอู้ก็งง ๆ อยู่บ้าง แต่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนาน อีกอย่างก็เป็นแค่คนไม่สำคัญ พวกเขาจะมีท่าทีแบบไหนก็ไม่เกี่ยวกับเขา
ก็เหมือนที่พี่ชายใหญ่บอกนั่นแหละ เขาต้องเริ่มหัดอยู่ด้วยตัวเองคนเดียว เขาอยู่ของเขาคนเดียวได้สบายมาก
อย่างแรกเลย ก็แค่ต้องหาอะไรที่ตัวเองสนใจให้เจอสักอย่าง
เพื่อที่จะหาสิ่งนั้นให้เจอ เสิ่นอู้ก็มาที่ห้องหนังสือของบ้าน ตั้งใจจะหาอินสไปเรชั่นจากในหนังสือ เผื่อจะเจออะไรที่ตัวเองสนใจ
แต่พอมาถึงห้องหนังสือแล้ว ดันมีคนอยู่ก่อนแล้วซะนี่ แถมเป็นพี่ชายสี่ของเขาเอง — เสิ่นจี้เจ๋อ
เรื่องพี่ชายสี่คนนี้ เสิ่นอู้รู้จักไม่มาก และก็ไม่อยากรู้จักด้วย งั้นเขาก็เลยทำเป็นไม่เห็นสายตาที่เสิ่นจี้เจ๋อโยนมาให้ เดินดุ่ม ๆ เข้าไปในห้องหนังสือ สแกนชื่อหนังสือไปเรื่อย ๆ เพื่อหาความสนใจที่ไร้ร่องรอย
แต่ดูไปรอบนึง หนังสือก็เหมือนกันหม๊ด อ่านยังไงก็จืดชืด เหมือนกับชีวิตเขาในตอนนี้เลย
ตอนที่เสิ่นอู้กำลังจะเดินออกไป สายตาก็ดันไปสะดุดกับหนังสือเล่มบนสุดของชั้น — "กายวิภาคศาสตร์มนุษย์"
ว่าแล้วเชียว ตอนนี้เขาเข้าใจแต่โครงสร้างของหมา แต่ของคนยังไม่ส่องเลย
ถ้าเกิดรู้ว่าคนเราประกอบขึ้นมาจากส่วนไหนบ้าง เขาจะเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้ง่ายขึ้นมั้ยนะ?