ทั้งสองคนก้าวเข้าไปในลิฟต์ กดปุ่มไปยังชั้นหนึ่ง
เสิ่นเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ลองกดหมายเลขชั้น 4 เพิ่ม ปรากฏว่าลิฟต์ไปถึงได้
แต่พอลองกดชั้น 35 กลับกดไม่ติด
มาร์ธาเห็นการกระทำของเสิ่นเยว่ จึงอธิบายข้าง ๆ ว่า “ลิฟต์จากชั้นสูงลงชั้นล่างไม่มีข้อจำกัด แต่จากชั้นล่างขึ้นชั้นสูงต้องสแกนม่านตา หรือไม่ก็ต้องให้คนชั้นสูงให้สิทธิ์ผ่านชั่วคราว แต่สิทธิ์ผ่านชั่วคราวทั้งหมดจะถูกบันทึกและส่งไปยังผู้คุม”
เสิ่นเยว่ถามว่า “ผู้คุมขึ้นได้ทุกชั้นหรือเปล่า”
มาร์ธาส่ายหน้า “ผู้คุมขึ้นได้แค่ชั้นที่มีนักโทษที่ตัวเองรับผิดชอบอยู่ ว่าแต่ ผู้คุมของเธอชื่ออะไรนะ”
เสิ่นเยว่ได้ยินคำถามนี้ ถึงเพิ่งนึกได้ว่าผู้คุมที่พาเธอมาเมื่อกี้ยังไม่เคยบอกชื่อตัวเองเลย บอกแค่ว่าเขาคือหมายเลข 14
14 อ่านว่า “สิบสี่” ฟังเป็น “ตายแน่” ช่างเป็นเลขอาถรรพ์เสียจริง
“เขาบอกว่าเขาเป็นผู้คุมหมายเลข 14”
มาร์ธาดูไม่แปลกใจกับชื่อเรียกนี้เลย “ของฉันเป็นผู้คุมหมายเลข 4 เรานี่มีวาสนาต่อกันจริง ๆ ขนาดเลขผู้คุมยังพ้องกันเลย”
เสิ่นเยว่กลับเงียบไป
ถ้าคิดตามความเชื่อโชคลาง ไม่ว่าเลข 4 หรือ 14 ก็ล้วนเป็นเลขอัปมงคลทั้งนั้น
ทั้งสองคุยกันไปพลาง ลิฟต์ก็มาจอดที่ชั้น 4 พอประตูเปิด คนด้านนอกเห็นในลิฟต์มีคนอยู่ก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็ทำมือเชิญ
มาร์ธาเข้าใจความหมายในทันที รีบปิดประตูลิฟต์ พลางอธิบายให้เสิ่นเยว่ฟังไปด้วย “นักโทษต่างชั้นห้ามทำกิจกรรมด้วยกันตามปกติ ไม่งั้นผู้คุมจะรายงานไปยังข้างนอก”