ชั้น 34 นั้นกว้างใหญ่มาก เสิ่นเยว่กวาดตามองคร่าว ๆ ก็รู้สึกได้อย่างเดียวว่า มันใหญ่จริง ๆ
ใหญ่เสียจนเสิ่นเยว่เดินหาห้องนอนของตัวเองอยู่ครึ่งชั่วโมงเพราะพื้นที่ห้องขังส่วนตัวใหญ่เกินไป กลับพบห้องอเนกประสงค์ 23 ห้อง และห้องอุปกรณ์อีก 5 ห้อง
เสิ่นเยว่เดินวกวนอยู่บนชั้น 34 จนกระทั่งผู้คุมถือคู่มือของตึกอื่นเดินเข้ามา ถึงได้เจอเสิ่นเยว่ที่กำลังเดินเตล็ดอยู่ และพาเธอไปยังห้องนอน
ในห้องนอนมีเตียงหนึ่งหลัง แขวนป้ายชื่อทองคำแท้สลักชื่อเสิ่นเยว่เอาไว้
พื้นที่ห้องนอนประมาณด้วยสายตาว่าราว 100 ตารางเมตร แต่นอกจากริมหน้าต่างจะมีเตียงหนึ่งหลัง ตรงข้ามเตียงมีโต๊ะไม้กลมตัวหนึ่งแล้ว ที่อื่น ๆ ยังว่างเปล่า ไม่มีการติดตั้งอะไรทั้งสิ้น
ผู้คุมหมายเลขสิบสี่ 14 วางคู่มือเล่มหนาที่อุ้มเข้ามาบนโต๊ะไม้กลม แล้ววางกระดาษแผ่นหนึ่งกับปากกาหนึ่งด้าม มุมปากยังคงแขวนรอยยิ้มคุ้นเคยไว้ “คุณสามารถเขียนสิ่งที่ต้องการลงบนกระดาษได้ครับ ผมจะจัดการให้เสร็จภายในหนึ่งวันหลังจากได้รับคำขอ หากเฮลิคอปเตอร์ล่าช้าไม่สามารถเสร็จทันตามกำหนดได้ ผมจะแจ้งให้คุณทราบเช่นกันครับ”
เสิ่นเยว่มองกระดาษแล้วไม่พูดอะไร ผู้คุมหมายเลขสิบสี่ 14 เข้าใจความหมายโดยไม่ต้องพูด ก้มตัวลงเล็กน้อย “เช่นนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ รอคอยที่จะได้พบคุณอีกครั้ง”
ไอ้ตัวจอแจจากไปเสียที เสิ่นเยว่หยิบหนังสือเล่มบนสุดที่มีปกสีแดงสดขึ้นมา เปิดออก นี่คือคู่มือของตึกสอง
หน้าแรกที่เปิดเขียนไว้ว่า ตึกสองผูกติดกับตึกหมายเลขหนึ่ง แบ่งเป็นผู้พิทักษ์และผู้ลอบสังหาร ผู้ลอบสังหารและผู้พิทักษ์อยู่คนละฝ่ายกัน ฆ่าอีกฝ่ายจะได้รับเงินรางวัลหนึ่งล้าน แต่ถ้าฆ่าคนฝ่ายเดียวกันโดยพลาด จะต้องชดใช้ห้าล้าน