นอกจากเสิ่นเยว่และโจวเสวี่ยหรงจะถล่มคู่แข่งราบคาบ คู่อื่น ๆ ก็ไปได้ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่
โดยเฉพาะหลังจากผ่านไป 2 ชั่วโมง ระหว่างที่โจวเสวี่ยหรงพาเสิ่นเยว่เดินย่อยอาหาร จู่ ๆ เจียงซื่อเหวินก็พุ่งพรวดออกมา “พี่เยว่!!!”
เสิ่นเยว่หลบวืด หลีกทางให้ แล้วก็มองเจียงซื่อเหวินอย่างใจเย็น
เจียงซื่อเหวินไม่ได้สนใจที่เสิ่นเยว่หลบหน้าเขา เขาชินแล้ว แค่โอดครวญออกมาเลย ว่าน้องสาวของโจวเสวี่ยเจิงน่ารำคาญแค่ไหน ทั้งโง่ ทั้งเรื่องมาก แถมชอบเอาเต้าโนวออกมาบังหน้า บลา ๆ ๆ ๆ เขาทนไม่ไหวก็เลยเผ่นมา
พูดจบ เขายังตั้งใจพุ่งไปหากล้องแล้วย้ำว่า “ขอบอกก่อนนะครับ นี่ผมไม่ได้นินทาลับหลังนะ ผมพูดซึ่ง ๆ หน้าเลย พวกเขากลับไปดูเทปย้อนหลังก็จะเห็น ถึงตอนนั้นอย่าหาว่าผมไม่เปิดเผยก็แล้วกัน!”
[เจียงซื่อเหวินนิยามคำว่าเปิดเผยขึ้นใหม่ด้วยตัวคนเดียว]
[ตั้งแต่เห็นพี่แกวิ่งหนีมา ฉันก็รู้เลยว่าจะมาโผล่ในไลฟ์ของพี่เยว่]
[เจียงซื่อเหวิน: คิดไม่ถึงล่ะสิ นี่คือเส้นทางหลบหนีของข้า!]
เจียงซื่อเหวินยังงึมงำอีกหลายเรื่อง เสิ่นเยว่ก็พอจับความได้ว่าสองชั่วโมงที่ผ่านมาเขาทำอะไรไปบ้าง
สรุปคือ ไม่ได้ทำอะไรเลย
“หาเจอสมบัติอะไรไหม?”
เจียงซื่อเหวินลูบผมเปียเดรดล็อคของตัวเองอย่างเท่ มั่นใจสุด ๆ “ไม่ได้สักชิ้น!”