เสิ่นเยว่รำคาญใจมาก
ตั้งแต่กลับมาที่โรงเรียน เธอไม่ได้ฝันถึงพี่สาวใหญ่เลย
ทั้งที่เธอก็นอนเหมือนเดิม วันหยุดก็ตื่นตามธรรมชาติ แต่ความฝันกลับยิ่งน้อยลง พี่สาวใหญ่ก็ไม่ค่อยปรากฏตัว
ถึงอย่างนั้น เสิ่นเยว่ก็ไม่เคยสงสัยในบทสรุปของตัวเองเลย ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกแบบนี้ได้
เสิ่นเยว่หยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา เยี่ยม วันนี้ก็ได้กินข้าวเช้ากับเที่ยงพร้อมกันอีกแล้ว
ลงมาชั้นล่าง ก็เห็นพี่ชายสี่กับพี่ชายใหญ่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว เสิ่นเยว่เดินไปนั่งที่ของตัวเองอย่างเคย
พอเสิ่นเยว่มาแล้ว อีกสองคนถึงเริ่มกิน
ก่อนหน้านี้เสิ่นเยว่ก็เคยถามสองคนนี้ว่าทำไมไม่กินก่อน ทำไมต้องรอเธอด้วย พี่ชายใหญ่อธิบายว่า ถ้าไม่รอ ปล่อยให้เธอกินคนเดียว เธอก็กินแค่ครึ่งเดียวแล้วเลิก
เสิ่นเยว่ไม่ค่อยเชื่อ เอาจริง ๆ เธอเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าปริมาณข้าวตัวเองเปลี่ยนไปเลย
สามคนนั่งกินเงียบ ๆ ทันใดนั้น ช้อนซุปของเสิ่นจี้เจ๋อกระทบขอบชามเกิดเสียงใส ๆ เสิ่นจี้เจ๋อชะงัก ก่อนจะเอามือปิดตาเป็นนิสัย พร้อมหาไม้มาซับ แต่พอหาไม้ได้ถึงรู้ว่าวันนี้ตัวเองไม่ได้น้ำตาไหลเลย
หันไป ก็เห็นเสิ่นเยว่กำลังแทะข้าวโพดพร้อมจ้องเขาอยู่