เสิ่นเยว่ที่นั่งอยู่ในห้องเรียนรู้สึกหงุดหงิดสุดๆ
หลังจากพี่ชายใหญ่บอกว่าวันนี้ไม่มารับ เธอก็วางแผนในใจไว้เรียบร้อยแล้วสำหรับวันนี้
จะใช้ช่วงเวลาอิสระที่หามาได้ยากหลังเลิกเรียน ไปหน้าโรงเรียนหาอะไรทอดกรุบกรอบ
แต่ตอนนี้ เพราะใครสามคน ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่นี้ก็ถูกพับเก็บไปก่อน
คิดได้ดังนั้น เสิ่นเยว่ก็ถอนหายใจแรงๆ "เฮ้ออออ"
แค่เสียงถอนหายใจทีเดียว ถ้าเป็นคนอื่นมันก็เรื่องธรรมดาสุดๆ แต่ชิงเสี่ยวอวี้ได้ยินเข้า ก็รีบวางปากกาลงทันที ลองเชิงยื่นมือไปแตะหน้าผากเสิ่นเยว่
เสิ่นเยว่เห็นชิงเสี่ยวอวี้ยื่นมือมา ไม่ได้หลบ กลับโน้มเข้าไปหา
ฝ่ามือของชิงเสี่ยวอวี้อุ่นดี เธอชอบมาก
ชิงเสี่ยวอวี้รู้สึกถึงแรงดันจากมือ เลยออกแรงกดเสิ่นเยว่กลับไปที่เดิมเบาๆ เอ่ยปากว่า "รู้สึกว่าเธอก็ไม่ได้มีไข้นะ แล้วถอนหายใจทำไม"
ต้องรู้ไว้ว่าคนอย่างเสิ่นเยว่ ปกติเรื่องที่คิดมีอยู่แค่สองเรื่อง
พักผ่อนกับกินข้าว
แค่ตอบสนองสองความต้องการนี้ได้ เสิ่นเยว่ก็เป็นเด็กดีที่สุดในห้องแล้ว
เด็กดีแบบนี้จะถอนหายใจได้ไง นอกจากดวงอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตก
ตอนที่ชิงเสี่ยวอวี้ลองจับอุณหภูมิหน้าผากเสิ่นเยว่ เธอยังแอบมองออกไปนอกหน้าต่างด้วย
อืม วันนี้ดวงอาทิตย์ก็ขึ้นทางทิศตะวันออกเหมือนเดิม ตัดประเด็นที่ว่าเป็นความผิดของโลกออกไปก่อน
และเมื่อกี้ คำพูดของชิงเสี่ยวอวี้ก็ถูกขาวอ้วนกลมที่นั่งอยู่ข้างหลังไม่ไกลได้ยินเข้า เขากินขนมปังพลางยืดตัวมาถาม "เสิ่นเยว่เป็นอะไร อยากให้จัวเหวินเฟยดูให้มั้ย"