ซือเฉิงโย่วได้ยินคำพูดของเสิ่นเยว่ ก็หัวเราะเบาๆ แววตาแวบหนึ่งมีความเยาะเย้ย ราวกับกำลังถอนหายใจกับความไร้เดียงสาของเสิ่นเยว่
"เสิ่นเยว่ การจะได้เหยื่อมาครอบครอง นอกจากจับจุดอ่อนของเขา ใช้ความรู้สึกและการแลกเปลี่ยนแล้ว อีกวิธีหนึ่งคือผลักให้เขาจนมุม จนเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเลือกคุณ ไม่มีทางเลือกอื่นต่างหากถึงจะเป็นวิธีที่ทำให้วางใจได้มากที่สุด"
ได้ยินคำพูดของซือเฉิงโย่ว สีหน้าดาเนียลาเปลี่ยนไป ราวกับเพิ่งจะเข้าใจเจตนาของซือเฉิงโย่ว นางถามด้วยความไม่อยากเชื่อ "นายไม่ได้คิดจะเล่นงานเสิ่นเยว่หรือไง?"
ซือเฉิงโย่วยิ้มเบาๆ "ฉันเล่นงาน แต่ฉันทำเพื่อให้เธอชนะ"
สีหน้าของดาเนียลายิ่งประหลาดขึ้น "นายให้ฉันเปิดไพ่ของเสิ่นเยว่ให้แอลเอฟัง เพื่อให้เสิ่นเยว่ชนะเนี่ยนะ?"
นี่มันเหตุผลอะไรกัน? ดาเนียลาไม่เคยได้ยินเหตุผลแบบนี้มาก่อนเลย
ซือเฉิงโย่วไม่สนใจดาเนียลา ยังคงมองเสิ่นเยว่แล้วสอนต่อ "คนเรามักจะผ่อนคลายความระวังตัวเมื่อคิดว่าตัวเองชนะแน่ๆ แล้วแค่เสี้ยววินาทีที่เผลอตัวนั่นแหละ ก็เพียงพอที่จะพลิกสถานการณ์ได้แล้ว"
ในที่สุดเสิ่นเยว่ก็เข้าใจ "อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง ซือเฉิงโย่ว ขอบใจนะ"
ซือเฉิงโย่ว: ... ความรู้สึกที่เธอมีต่อเรื่องนี้มีแค่นี้เหรอ
"ไม่เป็นไร" เว้นไปครู่หนึ่ง ซือเฉิงโย่วก็เสริม "เธอให้แอลเอสอนศิลปะการใช้ภาษาก็ได้นะ"
เสิ่นเยว่พยักหน้า "โอเค"
ดาเนียลาองดูผู้คนที่อยู่พร้อมหน้ากันอย่างมีความสุข ไม่มีใครรู้สึกอะไรกับความโชคร้ายของนางเลย ช่วงเวลานั้นเองที่นางเพิ่งจะเข้าใจว่า ความงามของนางในที่แห่งนี้ไม่ได้นำสิ่งใดมาให้ นอกจากหายนะ ไม่มีประโยชน์อื่นใดเลย