ซือเฉิงโย่วฟังคำพูดของเสิ่นเยว่แล้วไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับมองดาเนียลาแล้วย้อนถามเสิ่นเยว่ "ตอนที่ดาเนียลาแอบเปิดไพ่ให้แอลเอเมื่อกี้ เธอมีความคิดเห็นยังไงบ้าง?"
เสิ่นเยว่ก็ย้อนถามกลับ "ด้านไหน?"
ได้ยินว่าเสิ่นเยว่เรียนรู้ที่จะตีปิงปองแล้ว ซือเฉิงโย่วหัวเราะเบาๆ "เธอเรียนรู้ได้ไวจริงๆ"
"ได้ยินเธอพูดทุกวัน ก็เลยเรียนรู้"
"ฉันพูดอ้อมขนาดนั้นเลยเหรอ?" ซือเฉิงโย่วสงสัย
"อืม คำพูดเธอเข้าใจยากเสมอ" พูดให้ถูกคือ ไม่สามารถแยกออกได้ว่าประโยคไหนจริงใจ ประโยคไหนแกล้งพูด และประโยคไหนเป็นแค่คำพูดไร้สาระที่พูดไว้เพื่อลากไปสู่ประโยคถัดไปเท่านั้น
ซือเฉิงโย่วไม่คิดจะอ้อมค้อมกับเสิ่นเยว่อีกต่อไป พูดตรงๆ "เธอรู้ว่าดาเนียลาเปิดไพ่ให้แต่กลับไม่แปลกใจ เธอเดาออกตั้งแต่ตอนไหน?"
เสิ่นเยว่มองไปที่หมายเลขสิบสี่ยังคงใช้สายตาเข่นฆ่าส่งไปให้ดาเนียลาอย่างสุดชีวิต รู้สึกขำๆ ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
โอ้ อย่าเข้าใจผิดนะ ที่เธอพูดว่าน่ารักหมายถึงดาเนียลา
"ตอนที่ฉันอยู่ที่โถงใหญ่กับหมายเลขสิบสี่ พวกเธอสองคนออกมาไม่ตรงเวลา ตามความเร็วการเดินปกติของดาเนียลา เธอมาช้าไป 3 นาที ส่วนเธอมาช้าไป 4 นาที ฉันเลยคิดว่าพวกเธอต้องคุยอะไรกันมาก่อน"
"แค่นั้นเหรอ"
เสิ่นเยว่ลองคิดดูว่าตอนนั้นมีอะไรผิดปกติอีกไหม แต่พบว่านอกจากเวลาที่ออกมาช้าแล้วเธอวิเคราะห์อะไรเพิ่มไม่ได้แล้ว จะให้พูดไปก็คงมีแค่...
"ก็มีสัญชาตญาณด้วย"
ซือเฉิงโย่วฟังคำตอบนี้แล้วไม่แปลกใจเลย มีคนจำนวนไม่น้อยที่มีพรสวรรค์แบบนี้ พวกเขาไม่มีพลังการคิดวิเคราะห์เชิงตรรกะที่แข็งแกร่ง แต่กลับสามารถใช้สัญชาตญาณของตัวเองหลบเลี่ยงอันตรายบางอย่างได้