เสิ่นเยว่รู้สึกรำคาญเป็นอย่างมาก
นับตั้งแต่เย่อิ๋นกับพี่ชายสี่จัดการแข่งในกลุ่มเพียงช่วงสั้น ๆ แต่เข้มข้นน่าตื่นเต้นสุด ๆ เพื่อนร่วมชั้นที่แต่เดิมยังพอทำตัวปกติได้ก็กลายเป็นบ้านกันไปหมดทั้งห้อง
ทุกวันที่เสิ่นเยว่เดินเข้าห้องเรียนก็จะมีคนมาต่อแถวสารภาพรักกับเธอเรื่อยไปจนกว่าเธอจะกลับ ยังมีบางคนที่ตามติดเธอไปจนถึงรถที่พี่ชายใหญ่มารับ ยืนสารภาพรักต่อหน้าพี่ชายเธอเลยด้วยซ้ำ
เหตุผลก็คือประโยคที่เสิ่นอี้เฉินพูดไว้ในกลุ่มห้องที่ว่า หากต้องการจีบเสิ่นเยว่ ต้องเอาชนะพี่ชายของเสิ่นเยว่ให้ได้ในด้านใดด้านหนึ่ง
ดังนั้น ทุกคนเลยพากันมาสารภาพรักกับเสิ่นเยว่ เพื่อที่จะได้เอาชนะพี่ชายของเสิ่นเยว่
มีทั้งชายและหญิง
เสิ่นเยว่ต้องฟังคำสารภาพรักจากคนมากกว่าสิบคนซ้ำไปซ้ำมาทุกวัน หูแทบจะด้านชา
"เสิ่นเยว่! ฉันโคตรชอบเธอเลย! ฉันจะเอาชนะพี่ชายเธอให้ได้เพื่อเธอ!"
เสิ่นเยว่ได้ยินคำพูดคุ้นหู หัวไม่แม้แต่จะขยับ นี่คือสิ่งที่ชิงเสี่ยวอวี้พูดเป็นครั้งที่สามสิบแล้ว และไม่เปลี่ยนไปสักคำเดียว
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ชิงเสี่ยวอวี้สารภาพรักวันละหนึ่งครั้ง ทุกวันใช้บทพูดเดิมเป๊ะ ไม่รู้จักเบื่อเลยจริง ๆ
เสิ่นเยว่ไม่เข้าใจความสนุกแบบนี้เลยสักนิด เธอรู้สึกแค่เหนื่อย
"เสิ่นเยว่ ฉันขอบอกซ้ำอีกครั้งนะ เธอคือเสิ่นเยว่ของฉัน เธออย่ามาบอกอีกนะว่าการสารภาพรักวันนี้เต็มแล้ว อย่า️ให้ฉันได้ยินเธอพูดอีกนะว่าพี่ชายเธอวันนี้ไม่ว่าง ฉันไม่อยากได้ยินหกคำนี้อีกแล้ว เธอได้ยินไหม ฉันจะบอกเธออีกครั้งนะ ฉันจริงใจกับเธอ เธอคือเสิ่นเยว่ของฉัน เธอคือคนรักเพียงหนึ่งเดียวของฉัน!!"