แอลเอจ้องเสิ่นเยว่ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเสิ่นเยว่ซึ่งดูเป็นมือใหม่ที่ดูไม่รู้อะไรเลยถึงมองทะลุกลอุบายของเขาได้
จากหลายรอบก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นท่าทางหรือความเคยชิน เสิ่นเยว่ล้วนเป็นมือใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสการพนันมาก่อนเลยแม้แต่น้อย
มันเป็นไปได้ยังไงกัน? หรือว่าที่ผ่านมาเสิ่นเยว่แสร้งทำทั้งหมด?
เก่งจริงๆ แบบนี้ต้องเป็นถึงระดับนางเอกจอเงินเลยมั้งเนี่ย
ในขณะที่แอลเอและลูกน้องของเขายังจมอยู่กับความตกใจที่เสิ่นเยว่พลิกเกมได้ในตาเดียว มีเพียงซือเฉิงโย่วเท่านั้นที่ไม่แปลกใจแม้แต่น้อย เขานั่งเอนหลังอย่างสุขสำราญ ท่ามกลางสายตาตกใจของทุกคน เอ่ยชมเสิ่นเยว่ว่า "ทำได้ดีมาก"
แอลเอถึงได้รู้สึกตัว เขาหันไปมองซือเฉิงโย่ว ราวกับโล่งอก "พี่ซือ ที่แท้ก็เป็นฝีมือท่านนี่เอง ฉันก็ว่านะ มือใหม่เอ๋ยแบบนั้น จะมองทะลุกลอุบายของฉันได้ยังไง"
แอลเอมีความมั่นใจในตัวเองไม่น้อย เขาคิดว่าเสิ่นเยว่ไม่มีทางเทียบถึงระดับเขาได้ แพ้ให้คนแบบนี้ เขาไม่ยอม
ดังนั้นพอซือเฉิงโย่วเอ่ยปาก เขาก็โยนความหวังไปที่ซือเฉิงโย่วโดยสัญชาตญาณ ซือเฉิงโย่วคือคนที่เขานับถือ ยังไงซะแพ้ให้ซือเฉิงโย่วยังทำให้เขารู้สึกดีขึ้นได้บ้าง
แต่ซือเฉิงโย่วไม่ได้เข้าข้างเขาอย่างที่คิด หลังจากฟังจบ เขาก็ยิ้มอย่างไม่มีพิษภัย เหมือนกำลังคุยกับเพื่อนเก่า "เดาผิดแล้ว ฉันไม่ได้ลงมืออะไรทั้งนั้น"
เสียงที่อ่อนโยน แต่คำพูดกลับทำให้แอลเอรู้สึกเย็นวาบถึงขั้วหัวใจ เขาหันไปมองเสิ่นเยว่อย่างไม่อยากเชื่อ "เมื่อกี้นายทำอะไรลงไป"
เสิ่นเยว่ตอบอย่างสมเหตุสมผล "ฉันทำทุกอย่างที่นายทำกับฉันเมื่อกี้"
แอลเอตบฝ่ามือทันที "อ๋อ! เข้าใจแล้ว นายแอบส่งคนมาสอดส่องไพ่ฉันสินะ! ให้ตายเถอะ ใครกล้าหักหลังพี่วะ? ใช่นายปะ หะ?!"
แอลเอไม่ลังเล ยกเท้าถีบลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านซ้ายหลังของเขาทันที "พี่รู้มาตั้งนานแล้วว่านายยืนตรงนี้ต้องไม่มีเรื่องดีแน่ แกคงไปบอกไพ่พี่ออกไปแล้วใช่ไหม!"