เสื้อผ้าเหรอ?
เสิ่นเยว่คิดไปถึงตอนที่มาร์ธาเคยให้เธอลองชุดโดยไม่รู้ตัว สายตามองซือเฉิงโย่วอย่างไม่สบอารมณ์นัก
เธอไม่ใช่เสิ่นเยว่คนเดิมที่โง่ไม่รู้อะไรในตึกหนึ่งอีกแล้ว คำพูดแบบนี้ของซือเฉิงโย่วยากที่เธอจะไม่สงสัยว่านี่คือการใช้ความทรงจำร่วมระหว่างเธอกับมาร์ธามาเป็นเครื่องมือ
เสิ่นเยว่กำลังจะเอ่ยลองเชิง ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูมาจากที่ไกล ๆ
“หัวหน้า!!! หัวหน้ามาทำไมไม่เรียกฉันด้วยล่ะหัวหน้า!!” นี่คือมีดที่อยู่เฝ้าอย่างโม่ อามาน
“ทำไมต้องลากฉันออกมาด้วย ฉันถักเสื้อกันหนาวยังไม่เสร็จเลย” คนนี้คือพี่หมาป่าสายแม่บ้านแม่เรือน
“เสียงดังชวนปวดหู เจ้านายไม่พาไปก็เพราะนายเสียงดังแหละ” คนนี้คือหนุ่มหล่อกวน ๆ อันดับสิบสี่
“หัวหน้า!!! หัวหน้าฉันตามหามาแล้ว!!” พอโม่ อามานล็อกเป้าเสิ่นเยว่ได้ ก็พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือขีดจำกัดของมนุษย์
แล้วก็ปรากฏตัวกลางระหว่างเสิ่นเยว่กับซือเฉิงโย่วด้วยสายตาคลอหน่วย
เสิ่นเยว่จะพูดก็ไม่พูด จะไม่พูดก็ไม่พูด สุดท้ายกลายเป็นความเงียบนานแสนนาน
สุดท้ายซือเฉิงโย่วก็เป็นฝ่ายเปิดปากทำลายความเงียบก่อน “ให้พวกพ้องของเธอไปด้วยกันเถอะ เธอจะได้วางใจมากขึ้น”
พวก...พ้อง
เสิ่นเยว่ฟังสองคำนี้แล้วรู้สึกเหม่อ ๆ ไปชั่วขณะ
โม่ อามานดูจะดีใจเป็นพิเศษ เอามือปิดหน้ายิ้มกริ่ม “ฉันก็แค่มีดของหัวหน้าเองนะ จะเป็นพวกพ้องไปได้ยังไง ผู้ชายปากหวานจริงเชียว~”
สิบสี่เงียบไม่พูดอะไร แค่ขยับไปยืนข้างหลังเสิ่นเยว่ ความหมายชัดเจนเหลือเกิน