เสิ่นเยว่ได้ยินคำพูดของซือเฉิงโย่วที่มีนัยแฝงก็เบือนสายตาหนี ไม่ได้ตอบรับอะไร แล้วดึงโม่ อามานไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยกัน
แต่ชุดฮั่นฟูนั้นใส่ยากเหลือเกิน เสิ่นเยว่ขบคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ได้แต่เรียงตามลำดับชุดที่วางไว้เป็นชุดๆ แล้วนุ่งห่มทับกันไป โม่ อามานก็ใส่ตามความรู้สึกมั่วๆ เหมือนกัน
นุ่งห่มอยู่พักใหญ่ เสิ่นเยว่กับโม่ อามานต่างมองสำรวจกันและกัน ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่เหมือนชุดที่เห็นภายนอกตอนแรก
“หัวหน้า ชุดนี้ใส่แบบนี้หรือคะ หนูใส่แล้วสวยไหม”
เสิ่นเยว่นิ่งเงียบไม่พูด สวยก็สวยอยู่หรอก แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันมีอะไรไม่เข้าที่เข้าทางสักอย่าง
เสิ่นเยว่มองอยู่พักหนึ่ง จึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าโม่ อามานผูกของสีแดงไว้ที่หน้าอก
เธอจำได้ว่าตอนแรกๆ ของสีแดงนี้น่าจะอยู่ที่ตำแหน่งเอวของเสื้อผ้า
“อามาน อันนี้ต้องคาดที่เอว”
“เหรอ หนูนึกว่าเป็นผ้าอกเสียอีก”
“ในยุคของชุดนี้ดูเหมือนจะยังไม่มีผ้าอก มีแต่เสื้อกล้าม”
“เสื้อกล้าม เสื้อกล้ามหน้าตาเป็นยังไงเหรอ”
“คราวหน้าฉันซื้อมาให้ดู”
“ได้เลย”
สองคนพูดคุยกันอย่างไม่เกรงใจใครในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้ากว้างขวาง โดยไม่คิดว่าข้างนอกยังมีองครักษ์หมายเลขสิบสี่ยืนอยู่ รวมถึงเจ้าของบ้านอย่างซือเฉิงโย่ว
ซือเฉิงโย่วตอนแรกแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่พอเสิ่นเยว่กับโม่ อามานเปลี่ยนประเด็นจากเสื้อกล้ามไปเป็นเรื่องหน้าอกหย่อนคล้อยต้องจัดการยังไง เขาก็ทนไม่ไหวในที่สุด