เสิ่นเยว่จำทุกอย่างได้แล้ว เธอจำแผนการได้ด้วย และที่สำคัญคือจำได้ว่าตัวเองควรจะเล่นบทอะไรในแผนการนี้
ตอนอยู่ที่ห้องผู้ป่วย เธอเพิ่งฟื้น ความทรงจำในจิตใต้สำนึกยังเป็นต่ออยู่ เธออยู่ในสภาวะค่อนข้างเป็นเหตุเป็นผล ถึงขนาดที่พอรู้ว่าตัวเองถูกตัวเองวางแผนหลอก ความรู้สึกก็มีแค่ "อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง" แค่นั้น
แต่ตอนนี้ เธอกับเสิ่นอู้กำลังนั่งลิฟต์ลงไปด้วยกัน แรงดึงดูดของโลกที่หายไปกับภาพสะท้อนของตัวเองในประตูลิฟต์ตรงหน้า ต่างก็บอกเธอว่า ความจริงที่เธออยู่คืออะไร และเธอคือใคร
เธอคือเสิ่นเยว่ที่เพิ่งอายุสิบห้าเมื่อปีนี้ เป็นเด็ก ม.3 ที่กำลังจะสอบเข้า ม.ปลาย
เป้าหมายของเธอเดิมมีแค่ กิน นอน สอบเข้าโรงเรียน ม.ปลายใกล้บ้านให้ได้ แต่ตอนนี้กลับมาบอกว่า เธอต้องไปกอบกู้โลก?
นี่มันไร้สาระเกินไปไหม
ถ้าคิดแบบเหตุผลล้วนๆ ให้เธอเชื่อว่ายัยหนูน้อยเซเลอร์มูนจะกระโดดออกจากจอมากอบกู้โลกยังน่าเชื่อถือกว่าเด็ก ม.ต้น อย่างเธออีก แต่ความรู้สึกกับหัวใจของเธอก็ดันบอกว่า ทุกอย่างคือเรื่องจริง
ไม่งั้นทำไมเวลาคิดถึงใบหน้าของคนพวกนั้น เธอถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ล่ะ?
ความเจ็บปวดจากความทรงจำ ปนกับความเจ็บปวดที่เธอกำลังรู้สึกตอนนี้ มันทำให้เธอแยกไม่ออกแล้วว่าแบบไหนกันแน่คือตัวจริงของเธอ
เหมือนกับเมื่อกี้ ตอนแรกที่พาเสิ่นอู้หนีออกมา เธอแค่ไม่อยากให้เขาทนอยู่ตรงนั้นต่อไป แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าพาเสิ่นอู้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของแผนการคิดคำนวณ....
ถ้าทุกอย่างเป็นแค่แผนการคิดคำนวณ งั้นความรู้สึกที่เธอเคยได้รับมาจนถึงตอนนี้ ก็เป็นของปลอมหมดเลยเหรอ?