"เสี่ยวอู้! แกพูดอะไรออกมา? แกพูดกับพ่อกับแม่แบบนี้เหรอ?!" คุณพ่อเสิ่นตัวสั่นด้วยความโกรธเมื่อถูกเสิ่นอู้สวนกลับคำเดียว เขาปกป้องภรรยาที่เริ่มร้องไห้แล้วพลางตวาดใส่เสิ่นอู้
เสิ่นอู้ไม่มีท่าทีสะเทือนใจต่อภาพนี้เลยสักนิด แถมยังไม่รู้สึกกลัวด้วย เพราะด้วยความสามารถของเขา เขาออกจากบ้านนี้ไปได้ตั้งนานแล้ว แต่ที่ยังอยู่ก็เพราะเห็นแก่พี่ชายสี่กับเสิ่นเยว่เท่านั้นเอง
"อย่ามายั่วโมโหผมตอนนี้ดีกว่า ไม่งั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอะไรลงไป ไอ้หมานั่น ยังจำกันได้ใช่ไหม?" เมื่อเผชิญกับคำถามของคุณพ่อเสิ่น เสิ่นอู้ไม่เพียงไม่กลัว แต่ยังเดินหน้าบุกต่ออีก กายท่าทางดุดันของเขาตอนนี้เหมือนกับเสิ่นอู้ที่เสิ่นเยว่เห็นเมื่อสองปีก่อนไม่มีผิด
คุณพ่อเสิ่นที่เมื่อครู่ยังดูดุดันมาก กลับเงียบลงทันทีเมื่อเจอเสิ่นอู้ในสภาพนี้
เสิ่นเยว่ถึงได้เอ่ยปากขึ้นในตอนนี้ "หนูไม่เป็นอะไรแล้ว ไปหาพี่ชายสามด้วยกันเถอะ พี่ชายใหญ่ก็อยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอคะ?"
คำพูดของเสิ่นเยว่ทำให้เสิ่นอู้สงบลงได้อย่างน่าประหลาด ความหงุดหงิดในใจค่อย ๆ จางหายไป และทำให้เขานึกถึงความพยายามของตัวเองในช่วงสองปีที่ผ่านมาเพื่อจะเป็น "คนปกติ"