"แน่ใจเหรอ?"
"ผมได้ยินน้องสาวคุณเรียกคนอื่นว่าพี่ชายแล้วนะ! โอ้โห สวรรค์ ไอ้เด็กสมัยนี้..."
"แล้วไงต่อ?"
"อะไรแล้วไง?"
"คุณได้ยินเรียกพี่ชาย แล้วไงต่อ?"
"แล้วผมก็โทรหาคุณไง"
"หนิว ไขว้ หยุ่น"
"เฮ้ย อย่าตะคอกๆ ยังไม่มีเรื่องใหญ่อะไรนะตอนนี้ ผมคอยดูอยู่ แต่ก็ขอแจ้งไว้ก่อนน่ะ บอกตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าส่งไปเรียนที่โรงเรียน นายก็ไม่ฟัง เห็นมั้ย คราวนี้เข้าหม้อแล้ว โดนหมายหัวซะแล้ว..."
หนิวไขว้หยุ่นยังจะพล่ามต่อ แต่เสิ่นอี้เฉินก็วางสายไปแล้ว
เขาเรียกเลขานุการเข้ามา "เปลี่ยนตั๋วเครื่องบินเป็นเที่ยวบินถัดไปที่เร็วที่สุด"
เลขาฯ ดูเป็นกังวล "คุณเสิ่น ไม่พักอีกสักหน่อยเหรอคะ?"
"กลับไปค่อยพัก"
หนิวไขว้หยุ่นโดนเสิ่นอี้เฉินตัดสายก็ไม่ถือสา แค่ชำเลืองมองเย่อิ๋นอีกหนสองหน ในใจแวบหนึ่งก็เกิดความรู้สึกแบบว่า "ก็ว่าแล้วเชียว" จากนั้นก็เริ่มไล่นักเรียนให้กลับไปนั่งประจำที่
จังหวะที่ถูกขัดจังหวะนี้เอง ความวุ่นวายที่เพิ่งจะปะทุขึ้นเพราะเสิ่นเยว่ ก็เลยถูกกดให้เงียบไปตั้งแต่ยังไม่ทันลุกลาม