เสิ่นอี้เฉิน: ?!
หนิวไขว้หยุ่น: !!!
เสิ่นเยว่: ขนมพวกนี้จะกินที่โรงเรียนหรือเอากลับบ้านดีนะ ฮะ? แฟนเหรอ ใครเป็นแฟน? ช่างเหอะ ฝากไว้กินที่โรงเรียนดีกว่า
เพราะคำสารภาพของเย่อิ๋นกะทันหันเกินไป เสิ่นเยว่ยังงง ๆ อยู่เลย ไม่ทันรู้ตัวว่าเย่อิ๋นกำลังพูดกับเธอ
กว่าชิงเสี่ยวอวี้จะสะกิด เธอหันไปเจอหน้าเย่อิ๋นถึงได้ปะติดปะต่อเรื่องราว
ห๊ะ คนนี้บอกว่าชอบเรา
สมองของเสิ่นเยว่เพิ่งประมวลผลเสร็จ ก็โดนเสิ่นอี้เฉินโผล่มาจากไหนไม่รู้ขัดจังหวะซะก่อน
เสิ่นอี้เฉินไม่ได้พูดกับเสิ่นเยว่ตรง ๆ แต่ยื่นมือไปทางเย่อิ๋น “สวัสดี ผมเสิ่นอี้เฉิน พี่ชายของเสิ่นเยว่”
เย่อิ๋นอึ้งไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะจับมือกับเสิ่นอี้เฉิน “สวัสดีครับ”
เสิ่นอี้เฉินมองเสิ่นเยว่ที่ยังทำหน้าเหม่อลอย แล้วหันไปพูดกับเย่อิ๋นว่า “โดยส่วนตัวแล้ว ผมไม่เห็นด้วยที่จะให้เสิ่นเยว่มีแฟนตอนวัยนี้หรอกนะ แต่เมื่อกี้ครูหนิวบอกว่าคุณเก่งมาก ผมว่าผมควรให้โอกาสคุณสักครั้ง เมื่อวานคุณกับเสิ่นเยว่เหมือนจะแข่งคิดเลขในใจกัน แล้วเสิ่นเยว่แพ้ คืนนี้ผมอยากขอให้คุณแข่งแบบเดียวกันกับพี่ชายของเสิ่นเยว่ ถ้าคุณชนะ ผมจะยอมให้คุณจีบเสิ่นเยว่ ว่ายังไง”
หัวใจของเย่อิ๋นที่เต้นระรัวมาตลอด กลับสงบลงอย่างประหลาดเมื่อได้ยินประโยคนี้