ซือเฉิงโย่วรายงานความคืบหน้าให้เสิ่นเยว่ฟังทุกวัน และเสิ่นเยว่ก็ตอบกลับด้วยสติกเกอร์แมวส้มตัวเดิมเป็นประจำ มีเพียงตัวหนังสือรอบๆ ที่เปลี่ยนไปบ้าง
[ถึงเมืองบีแล้ว ไม่มีเหตุการณ์ใดๆ]
เสิ่นเยว่ยังคงตอบกลับด้วยรูปแมวส้มตัวอ้วนนอนแผ่พื้น พร้อมข้อความว่า: แมวฟังจนหลับ
ซือเฉิงโย่วตอบกลับมาทันทีว่า [ได้ ไปนอนแล้ว]
ความจริงเสิ่นเยว่หมายถึงตัวเองจะนอน แต่พอซือเฉิงโย่วพูดแบบนั้นเธอก็ไม่อธิบายอะไร อย่างน้อยก็ต้องให้เกียรติเขาบ้าง
วันต่อมา ไม่รู้ว่าเพราะกลับมาที่เมืองบีหรือเปล่า ซือเฉิงโย่วส่งข้อความที่ดูไร้จุดประสงค์มาให้เสิ่นเยว่เป็นครั้งแรก
[คุณชอบแมวส้มเหรอ?]
วันนั้นเป็นวันเสาร์ เสิ่นเยว่ไม่ต้องไปโรงเรียน ตอนที่ซือเฉิงโย่วส่งข้อความมา เสิ่นเยว่กำลังนั่งเฝ้าเสิ่นอู้ทำการบ้านให้เธอ
ตอนนี้เสิ่นอู้เลียนแบบลายมือของเสิ่นเยว่ได้เนียนกริบ ราวกับผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เสิ่นเยว่ขอเพียงมีการบ้าน ก็ไม่มีทางปล่อยเขารอด
แต่เสิ่นอู้ก็เต็มใจเสียด้วยซ้ำ
น้องสาวทำไมให้เขาช่วยเขียนการบ้านคนเดียว ไม่ให้คนอื่นช่วย? ก็เพราะไว้ใจเขายังไงล่ะ!
นี่เป็นเรื่องที่มีเพียงเขาคนเดียวที่ทำเพื่อน้องสาวได้ เขาต้องทำให้ดีที่สุด!
เสิ่นเยว่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นข้อความแล้ว ก็ส่งสติกเกอร์กลับไปตามบาย