เสิ่นเยว่เพิ่งจะรู้สึกตัวอีกครั้งก็ตอนที่มาถึงโรงเรียนแล้ว
เธอเดินไปพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พอเปิดหน้าก็เห็นข้อความยาวเหยียดที่ซือเฉิงโย่วส่งมา
ข้างในเขียนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในเส้นเวลาใหม่ที่เขาจำได้ รวมถึงข้อสันนิษฐานบางอย่างที่เขาอนุมานจากเหตุการณ์เหล่านั้น
ท้ายที่สุดคือบทสรุป
[ขอโทษที่ตอนแรกไม่เชื่อเธอ]
เสิ่นเยว่อ่านหนังสือเร็วมาก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังถูกสายตาจิ้มลิ้มของเสิ่นฮุ่ยจับได้
เสิ่นฮุ่ยไม่ได้เห็นชัดเจนว่าบนหน้าจอของเสิ่นเยว่เขียนว่าอะไร หรือเห็นว่าใครเป็นคนส่งข้อความมาให้ เธอแค่รู้ว่าข้อความยาวขนาดนั้น... ดูยาวมาก
“เย่อิ๋นส่งข้อความหานายเหรอ?” เสิ่นฮุ่ยถามขึ้นมาทันที
เสิ่นเยว่งง “ทำไมคิดว่าเป็นเย่อิ๋นล่ะ?”
“เขาชอบมองนายตอนเรียน ฉันจับได้หลายครั้งแล้ว”
พอได้ยินแบบนั้นเสิ่นเยว่ก็ขมวดคิ้วมุ่น แล้วมองเสิ่นฮุ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ฮุ่ยฮุ่ย นายว่า... ทำไมเย่อิ๋นถึงได้แอบเล่นในห้องเรียนแต่ยังสอบได้ที่สองได้นะ ไม่ยุติธรรมเลย!”
เสิ่นฮุ่ยปลอบ “ไม่เป็นไร ที่หนึ่งคือฉัน เขาแย่งไปไม่ได้หรอก”
เสิ่นเยว่ฟังแล้วเหมือนจะรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเรื่อง “พวกเขาถูกจับได้แล้ว”