ด้วยความที่เสิ่นเยว่ช่วยเฉลยโจทย์ในคาบคณิตศาสตร์ แค่คาบเดียว จากสาวน้อยขี้ใสที่ในห้องมีแค่ชิงเสี่ยวอวี้รู้จัก ก็กลายเป็นของร้อนประจำห้องทันที
ใครต่อใครก็อยากหอบโจทย์เลขมาถามสักสองสามข้อ
ทว่า พอหมดคาบ เสิ่นเยว่ก็ทำตัวเหมือนไร้กระดูก นอนฟุบ นอนแอ้งแม้ง เอนไปมา มีอย่างเดียวที่ไม่ทำคือนั่งดี ๆ
ดูยังไงก็ไม่ใช่ท่าทางที่พร้อมจะตอบคำถาม เพื่อนเลยได้แต่ถอดใจกลับไป
พอถึงคาบทำอาหาร เสิ่นเยว่ยิ่งว่าง่ายสุด ๆ ไม่แตะมีดเลย แค่เอามือไพล่หลังยืนดูคนอื่นทำ สุดท้ายด้วยสภาพมือเปล่าเปลือย กลับได้ชิมอาหารที่เพื่อนทั้งห้องส่วนใหญ่ทำมาให้ชิม ระยะห่างกับเพื่อน ๆ เลยหายไปในพริบตา พร้อมกับรับปากจะติวโจทย์ให้
ผลก็คือ เสิ่นเยว่อิ่มมาก แต่คะแนนคาบทำอาหารได้ไข่ต้ม 0 ฟองอย่างน่ายินดี
แต่ถึงเสิ่นเยว่จะได้ 0 เธอก็รู้สึกว่าคาบนี้กินได้อย่างแฮปปี้มาก ส่วนเพื่อนคนอื่นก็อารมณ์ดีสุด ๆ เพราะอาหารที่ตัวเองทำได้รับคำชมยกใหญ่
คนเดียวที่ดูไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ก็คือเย่อิ๋น
เพราะเสิ่นเยว่กินของเพื่อนเกือบทุกคน มีแค่ของเขาที่ไม่กิน
เหตุผลคือ ตอนถึงคิวเขา เสิ่นเยว่อิ่มแล้ว อิ่มจนแม้แต่นิดเดียวยังกินไม่ลง!
เย่อิ๋นเซ็งจัง แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มแห้ง ๆ แล้วเดินจากไป
เสียงออดหมดคาบสุดท้ายดังขึ้น เสิ่นเยว่สรุปวันนี้ของตัวเอง คิดว่าคืนนี้น่าจะนอนหลับสบาย
"เสิ่นเยว่ เจอกันพรุ่งนี้นะ" ชิงเสี่ยวอวี้เก็บกระเป๋าเสร็จก่อนเป็นคนแรก โบกมือลาเสิ่นเยว่ ข้าง ๆ เธอคือเกาชิน เพื่อนผู้หญิงที่กินข้าวเที่ยงด้วยกันตอนกลางวัน