ซูหยุนอันเริ่มเล่าความทรงจำของตัวเองให้เสิ่นฮุ่ยฟัง เขาเริ่มจากตอนจบก่อน: "วันนั้นนางบอกให้ข้าไป ข้าก็รู้ว่านางไม่ต้องการข้าแล้ว คิดแล้วคิดอีกก็หาข้อมีชีวิตอยู่ต่อไม่เจอ พอดีปืนอยู่ในมือ..."
"หยุดก่อน" เสิ่นฮุ่ยสีหน้าจริงจังเรียกให้หยุด "เรื่องโง่ ๆ ที่แกทำ ฉันไม่ค่อยอยากฟังหรอก เล่าเรื่องเสิ่นเยว่กับฉันสิ"
ซูหยุนอันที่ความรู้สึกอยากระบายเพิ่งจะพุ่งขึ้นมา: ...
น่าสงสาร อ่อนแอ และไร้ทางสู้ แถมยังไม่กล้าขัดใจอีก
เขาทำได้แค่อดกลั้นความน้อยใจไว้ชั่วคราว วางความอยากระบายลง แล้วจำใจเป็นเครื่องมือรับใช้ไป
เขาจะมีทางเลือกอะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่เสิ่นฮุ่ย ตอนนี้เขาคงยังติดอยู่ในความทรงจำ
"แก หลังจากหนีสำเร็จครั้งที่แล้ว ก็เจอเสิ่นเยว่อีก เรื่องที่พวกแกเจอกันในตระกูลเสิ่น ฉันไม่รู้รายละเอียด ตอนที่ฉันเจอพวกแกในตระกูลเสิ่น เสิ่นเยว่ก็เดินตามหลังแกอยู่แล้ว"
"หลังจากนั้น ฉันทำภารกิจล้มเหลว ถูกแกจับได้ กลายเป็นหนูทดลองยา ตอนนั้นความทรงจำฉันเริ่มเลือนลาง แค่รู้ว่าต้องเชื่อฟังแก พอฉันเริ่มฟื้น ความจำคำสั่งเดียวที่แกสั่งฉันคือ ไปที่ดินแดนปีกหัก ไปเป็นผู้คุมตึกหมายเลขหนึ่ง คุ้มครองเสิ่นเยว่"
"ฉันไปที่ดินแดนปีกหัก ด้วยสภาพร่างกายที่แข็งแรง ก็ได้เป็นผู้คุมตึกหมายเลขหนึ่งในไม่ช้า และก็ได้ยินชื่อแกจากปากคนระดับสูงกับนักโทษในตึกหมายเลขหนึ่งบ่อย ๆ"
"ตอนนั้นแกกำลังทำเรื่องใหญ่ที่สั่นสะเทือนโลก"