สวีจื่อเหลียนได้ยินเสิ่นอู้พูดถึงเสิ่นเยว่ สายตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ตอนนั้น ตอนที่ฉันท้องฮุ่ยฮุ่ยอยู่ มีสองคนมาหาที่บ้านบอกว่าจะซื้อลูกของเรา พวกเขาบอกว่าลูกที่ฉันท้องจะเปลี่ยนโลกได้ ตอนแรกฉันไม่ได้สนใจ แค่คิดว่าพวกเขาเป็นบ้า จนกระทั่งวันที่ฮุ่ยฮุ่ยกลับมา ฉันถึงรู้ว่าพวกเขาแอบขโมยลูกของฉันไปจริงๆ บ้าไปแล้ว..."
คำพูดของสวีจื่อเหลียนไม่ได้เอ่ยถึงเสิ่นเยว่ แต่ทุกคนสัมผัสได้ว่าเธอไม่ชอบเสิ่นเยว่
เสิ่นอี้เฉินขมวดคิ้ว มองไปที่เสิ่นเยว่ เห็นเธอก้มหน้าลง ก็รู้สึกเจ็บในใจ
เขาพูดเปลี่ยนเรื่อง "วันนั้นพวกคุณทำอะไรกันอยู่ ทำไมลูกถูกเปลี่ยนถึงไม่รู้เรื่อง?"
สวีจื่อเหลียนถูกดึงอารมณ์ไปจริงๆ เริ่มอธิบาย "วันนั้นฉันคลอดลูกแล้วรู้สึกไม่สบายตัว อาปินก็อยู่เป็นเพื่อน พวกเราคิดว่าในโรงพยาบาลมีคนดูแลคงไม่เป็นไร... ตอนนี้คิดได้ว่าสองคนนั้นน่าจะซื้อใจคนในโรงพยาบาลให้ลงมือ"
เสิ่นเยว่ไม่พูดอะไรเลย แค่บีบชายเสื้อของเสิ่นฮุ่ยเล่น
เสิ่นฮุ่ยเห็นท่าแบบนั้นของเสิ่นเยว่ ก็ยื่นมือออกไปกุมมือเสิ่นเยว่เงียบๆ ปลดปล่อยชายเสื้อของตัวเอง และจับมือเล็กๆ ที่ซุกซนของเสิ่นเยว่ไว้
"หลังจากฮุ่ยฮุ่ยกลับมา เราส่งคนไปสืบเรื่องเก่าๆ พบว่าหาหลักฐานการใช้ชีวิตช่วงหลายปีที่ผ่านมาของเธอไม่เจอ เหมือนถูกใครจงใจลบทิ้ง ส่วนที่มาของเสิ่นเยว่ เราก็สืบไม่เจอ" เสิ่นปินบริหารตระกูลเสิ่นมาหลายปี เครือข่ายที่เขามีนั้นไม่ต้องสงสัย แต่ต่อให้เขาถึงระดับนี้ก็ยังสืบอะไรไม่ได้เลย นึกได้เลยว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ใหญ่แค่ไหน