ครูเคมีเดินเข้าห้องมาสอนแล้ว
เธอตื่นเต้นมาก
เมื่อกี้ครูหนิวพูดในกลุ่มไว้ว่า ตอนนี้เขายังรับมือเด็กใหม่คนนี้ไม่ได้ ให้คุณครูแต่ละวิชาช่วยเอาตัวรอดเอาเอง
ครูหนิวยังรับมือไม่ได้!! นี่มันปีศาจร้ายที่ไหนกัน!!
ครูเสี่ยวเตี๋ยหมดทางไปแล้ว เธอทำได้แค่ก่อนเข้าสอน เอาสร้อยข้อมือที่แม่ไปขอพรจากวัดมาให้ในราคา 20 บาทมาสวม แล้วอธิษฐานขอให้เทพเจ้าคุ้มครอง อย่าให้เด็กใหม่คนนี้สร้างปัญหาให้เธอเลย
บางทีความศรัทธาจากราคา 20 บาทอาจจะไปโดนใจเทพเจ้า ครูเสี่ยวเตี๋ยผ่านคลาสนี้ไปอย่างสงบสุขจริง ๆ
ถึงแม้เด็กใหม่อย่างเสิ่นฮุ่ยจะนั่งทำอะไรของตัวเองทั้งคาบ ไม่ได้ฟังเธอสอนเลย แต่ก็ยังดีที่ไม่ได้ถามคำถามที่นอกเหนือบทเรียน ส่วนที่เด็กคนอื่นถามนอกบทเรียน เธอก็ยังรับมือไหว
เยี่ยมมาก วันนี้ก็เป็นวันที่ทำงานผ่านไปอย่างราบรื่นอีกวัน!
พอเสียงกริ่งเลิกคาบดังขึ้น ครูเสี่ยวเตี๋ยก็วิ่งปรู๊ดออกไป “ถ้าเพื่อน ๆ ยังมีคำถามอะไร ก็มาถามที่ห้องพักครูได้นะ!”
พูดจบ คนก็หายวับไปเลย
เสิ่นเยว่ได้ยินเพื่อน ๆ ข้างหลังกระซิบ “วันนี้ครูเสี่ยวเตี๋ยวิ่งเร็วกว่าเดิมอีกนะ”
“ครูเสี่ยวเตี๋ยขี้กลัวอยู่แล้ว แต่ยังไงวิชาเคมีเธอก็พอไหว”
ถ้าครูเคมีได้ยินนักเรียนชมแบบนี้ เธอคงดีใจมาก
เสิ่นเยว่รู้ว่าเสิ่นฮุ่ยไม่ฟังแม้แต่คำเดียว เลยตั้งใจถาม “ฮุ่ยฮุ่ย เมื่อกี้ฉันฟังไม่เข้าใจ ช่วยสอนฉันหน่อยได้ไหม”