เสิ่นฮุ่ยแม้จะกำลัง “อ่าน” อย่างสุดซึ้ง แต่ก็สัมผัสได้เมื่อเสิ่นอู้เดินเข้ามาใกล้
ดังนั้น เธอจึงจงใจเพิ่มเสียงและช้าลงในตอนที่อ่านประโยคถัดไป เพื่อให้เสิ่นอู้ที่เดินเข้ามาใกล้ได้ยินชัดเจนขึ้นว่าเธอกำลังอ่านอะไรอยู่
“ข้าพเจ้ารำลึกถึงความผิดพลาดของตนด้วยความเจ็บปวด เมื่อเช้าวันที่ 14 มิถุนายน 20XX ข้าพเจ้าถือจิ่วอวี้จื่อ (แบบที่ผ่านการดูแลรักษาอย่างดี) เดินเล่นอยู่ในสวน และเผลอทำร้ายสัตว์น้อยผู้บริสุทธิ์ในบ้าน สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อจิตใจอันอ่อนเยาว์ของพี่ชายใหญ่ จนทำให้พี่ชายใหญ่ต้องว่างงานอยู่บ้าน และทำให้น้องสาวต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัด
ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าขอสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง ผิดก็คือผิด! หลังจากคิดอย่างลึกซึ้งและคำนึงถึงการพัฒนาในอนาคต ข้าพเจ้าตั้งใจจะแก้ไขดังต่อไปนี้...”
เสิ่นอู้ยิ่งฟังยิ่งเร่งฝีเท้า รีบคว้าโทรศัพท์ของเสิ่นฮุ่ยมาก่อนที่เธอจะอ่านมาตรการแก้ไขที่เขาสุ่มเขียนไว้เมื่อตอนนั้น
เสิ่นอู้ดูภาพในโทรศัพท์เสิ่นฮุ่ยแล้วลบทิ้งทันที
เสิ่นอี้เฉินยืนดูอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ห้ามปราม เพียงแต่หลังจากเสิ่นอู้ลบรูปในโทรศัพท์ของเสิ่นฮุ่ยแล้ว เขาก็ส่งรูปนั้นในกลุ่มไลน์ครอบครัวอีกครั้ง