เสิ่นเยว่รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้แปลกใจมากจนเกินไป
เธอรู้อยู่แล้วว่าเสิ่นฮุ่ยเพิ่งปรุงยานั่นมาหลอดหนึ่ง ถ้าไม่ได้ใช้กับซูหยุนอันก็ต้องเอาไปใช้ที่อื่นแน่ๆ ไม่คิดว่าโดนคางคกของพี่ชายใหญ่ซะก่อน
สถานการณ์เร่งด่วน เสิ่นเยว่ไม่ทันได้ส่งซือเฉิงโย่วกลับ ก็แค่บอกเขาสักคำแล้วก็ผลักพี่ชายสามที่เดินไม่สะดวกของเธอมุ่งหน้าไปทางห้องวิจัยทันที
เรื่องเร่งด่วนกว่าต้องจัดการก่อน ซือเฉิงโย่วแกก็เล่นไปพลางๆ ก่อนแล้วกัน
ซือเฉิงโย่วมองดูตัวเองเมื่อครู่ยังเป็นคนที่ตระกูลเสิ่นยกย่องเทิดทูน แต่ไม่ทันไรก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างไม่ใยดี รู้สึกฉงนเล็กน้อย
แค่คางคกตายไปตัวเดียว ทำไมฟังดูเหมือนเรื่องใหญ่โตอะไรขนาดนั้น
สัญชาตญาณของซือเฉิงโย่วบอกเขาว่า นี่อาจเป็นเหตุการณ์ที่สำคัญอย่างยิ่งบนเส้นทางการย้อนเวลาของเขา ดังนั้นเขาต้องตามไปดูให้ได้ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเขาอยากรู้อยากเห็นเองสักหน่อย
เขาตามไปติดๆ กับจังหวะก้าวของเสิ่นเยว่ แล้วถามขึ้น "ถ้าเป็นไปได้ ขอไปด้วยได้ไหม?"
ความจำของเสิ่นเยว่ดีไม่ธรรมดา ได้ยินแล้วก็ตอบกลับ "พี่ซือเมื่อกี้บอกว่ามีธุระไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ธุระเสร็จแล้วหรือ?"
ซือเฉิงโย่วไม่คิดว่าเสิ่นเยว่จะจำคำพูดเขาได้แม่นขนาดนี้ แต่ยังไงเขาก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ตอบอย่างแนบเนียน "เมื่อกี้รองผู้บัญชาการส่งข้อความมา เรื่องจัดการเรียบร้อยแล้ว"
เสิ่นเยว่พยักหน้า ดูเหมือนจะเชื่อ แล้วก็ผลักเสิ่นซวงเฉินเดินไปข้างหน้าพร้อมกับกำชับซือเฉิงโย่ว "พี่ชายใหญ่ของพวกเราปกติเป็นคนอ่อนโยนมาก แต่ถ้าคางคกของเขาตาย เขาจะสติแตก คลั่งสุดขีด น่ากลัวมาก พี่ซือเดี๋ยวอย่าพูดอะไรจะดีกว่า กลัวพี่ใหญ่พลาดทำร้ายพี่เอาน่ะ"