เสิ่นเยว่พาหมายเลขสิบสี่กับดาเนียลาสองคนเดินออกไปนอกตึกคนใหม่ แค่นับจำนวนก็แค่สามคน แต่กลับเดินดูทะมึนทะมังราวกับขบวนใหญ่โต จนซือเฉิงโย่วที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับตาโตมองตามไปทีละก้าว
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับท่าทีแบบพาลูกพาลักเดินตามของเสิ่นเยว่สักเท่าไหร่ แค่เอ่ยปากพูดลอย ๆ ว่า "บางครั้ง คนคนหนึ่งถูกหลอก กับทุกคนถูกหลอก มันก็เรื่องเดียวกันนั่นแหละ"
เพิ่งเจอหน้ากันก็ได้ยินซือเฉิงโย่วพูดอะไรไม่รู้เรื่อง เสิ่นเยว่ไม่ได้คิดจะสำรวจตัวเองสักนิด เลือกจะตำหนิคนอื่นแทน "แกยังไม่ตื่นอีกเหรอไง พูดจาเพ้อเจ้ออะไร"
เสียงพูดจบลง เสียงหัวเราะหวาน ๆ ก็ดังขึ้นข้าง ๆ เสิ่นเยว่ได้ยินแล้วหันไปมองดาเนียลาทีหนึ่ง ดาเนียลารีบเก็บรอยยิ้มทันที "ขอโทษนะคะ"
ซือเฉิงโย่วเห็นท่าแล้วพอจะจับประเด็นได้ แต่พอเห็นว่าเสิ่นเยว่ยังไม่ทันสังเกตอะไร เขาก็ไม่คิดจะเตือน แค่เร่งว่า "ไปกันเถอะ ตอนนี้คนยังน้อย จะได้มีตัวเลือก มีอะไรให้ดู ถ้ารอให้พวกนักพนันตัวจริงมาเมื่อไหร่ ตึกหมายเลขแปดจะวุ่นวายน่าดู"
เสิ่นเยว่พยักหน้า ถึงเธอจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของซือเฉิงโย่ว แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางอะไรเธอที่จะพยักหน้า
จากตึกคนใหม่ไปตึกหมายเลขแปดไกลพอสมควร ซือเฉิงโย่วเลยขับรถพาพวกเขาไป
นี่คือสิทธิพิเศษของผู้กุมอำนาจ ถ้าใครมีข้อกังขา ก็จะถูกขยี้ด้วยรถของผู้กุมอำนาจจนแหลกเป็นผง
เหตุผลที่สร้างตึกคนใหม่ให้ห่างจากตึกหมายเลขแปดขนาดนี้ก็ง่ายมาก
คนในตึกคนใหม่ล้วนเป็นพวกจนกรอบ จะมีตังค์ที่ไหนไปจับจ่ายใช้สอย ก็เลยสร้างให้ห่าง ๆ ไปเลย จะได้ไม่เห็นแล้วไม่ปวดใจ