บางทีคงไม่มีใครคาดคิดว่าเสิ่นเยว่จะรู้จักตัวตนของตัวเองชัดเจนขนาดนี้ แถมยังจริงใจกับคำพูดของตัวเองขนาดนั้น ทำให้คนในตึกสี่นอกจากทังอวี้ต่างก็ตะลึงไปชั่วขณะ
กลับเป็นทังอวี้เองที่ถูกคำพูดของเสิ่นเยว่ทำให้ขำออกมาอีกครั้ง เขาจับมือเสิ่นเยว่เดินตรงไปยังกลางพื้นที่โล่งของตึกสี่ แล้วสั่งให้นักโทษคนอื่น ๆ เตรียมเก้าอี้ตัวหนึ่งให้เสิ่นเยว่
ไม่นานก็มีเก้าอี้ถูกหามมา ไม่รู้ว่าเก้าอี้ตัวนี้เคยใช้ทำอะไรมาบ้าง ด้านบนมีคราบเลือดทั้งสดใสและหม่นหมองปะปนกันไป
เสิ่นเยว่หลับตาลงเล็กน้อย ทันใดนั้นก็พูดกับทังอวี้ "เปลี่ยนเก้าอี้ตัวอื่นได้ไหมคะ กลิ่นคาวเลือดแรงมาก แล้วเดี๋ยวชุดกระโปรงก็จะเปื้อนเอาได้"
ทังอวี้พยักหน้า ชุดกระโปรงสีขาวของเสิ่นเยว่สวยดี ถ้าเปื้อนขึ้นมาจริง ๆ ก็ดูน่าเสียดาย "ให้พวกแกไปหาเก้าอี้มา ก็ไม่รู้จักหาอันที่สะอาด ๆ มาให้หน่อยหรือไง?"
น้ำเสียงของทังอวี้ฟังดูเรียบเฉยมาก แต่นักโทษคนอื่น ๆ กลับตื่นตระหนกขึ้นมาทันที รีบแก้ตัว "หัวหน้า ตัวนี้คือเก้าอี้ที่สะอาดที่สุดแล้วครับ"
ทังอวี้เพิ่งนึกขึ้นได้ ในตึกสี่ เก้าอี้จัดเป็นหนึ่งในเครื่องมือทรมานประเภทหนึ่ง จะไปหาอันที่สะอาดได้ยังไง เขาจึงได้แต่สั่งให้พวกนั้นทำความสะอาดตรงนั้นเลย