พอเวลาราว ๆ เดียวกับเมื่อวาน เสิ่นเยว่ก็พาผู้กุมอำนาจคนเดิมเดินเข้ามาในร้านอาหารเดิม แล้วก็เดินไปที่โต๊ะเดิมอีกครั้ง
ทั้ง ๆ ที่อยู่ในห้องโถงเดียวกันแท้ ๆ แต่ก็มีแค่โต๊ะนั้นโต๊ะเดียวที่ว่างอยู่ตลอด ราวกับว่ามันถูกเตรียมไว้ให้ซือเฉิงโย่วโดยเฉพาะ
และหลังจากซือเฉิงโย่วนั่งลง ก็มีพนักงานร้านอาหารเดินเข้ามาหาเขาทันที พร้อมยื่นเมนูให้
เสิ่นเยว่ได้อาศัยแสงของซือเฉิงโย่ว ได้เมนูมาหนึ่งชุดด้วย มีเพียงหมายเลขสิบสี่เท่านั้นที่ไม่ได้รับ
เสิ่นเยว่จึงสั่งโจ๊กผักกาดขาวหนึ่งชามกับพริกแกงหนึ่งจานให้ตัวเอง แล้วส่งเมนูในมือให้หมายเลขสิบสี่
หมายเลขสิบสี่ไม่รับ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย เส้นผมหน้าม้าที่ปลิวตามก็พลิ้วไหวตาม "ทำไมกินแต่โจ๊กล่ะ"
"ไม่รู้จะกินอะไร เลยสั่งมั่วน่ะ"
หมายเลขสิบสี่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อก่อนอาหารที่เสิ่นเยว่กินก็เป็นสิ่งที่เขาเลือกมาให้ตามใจ ส่งให้อะไรเสิ่นเยว่ก็กินสิ่งนั้น ไม่เคยบอกว่าชอบอันไหนไม่ชอบอันไหน มีแต่มาร์ธาที่ชอบบ่นว่าอันนี้ไม่กินอันนั้นไม่กิน แล้วยังชอบเคี่ยวเข็ญถามความเห็นเสิ่นเยว่เรื่องอาหารอีกต่างหาก
ทุกครั้งที่โดนมาร์ธารบกวนจนรับไม่ไหว เสิ่นเยว่ถึงจะยอมพูดออกมาสักสองสามประโยค
"ให้ฉันเลือกให้สักหน่อยไหม" หมายเลขสิบสี่ถาม
"ไม่ต้อง เอาเป็นของตัวเองก็พอ"
"ทานแค่นี้มันน้อยไปนะ"
แต่เสิ่นเยว่ก็ยังส่ายหน้า "ไม่เป็นไร แค่นี้ก็พอแล้ว"